01. Truth knows no color.
సత్యానికి రంగు లేదు
"సత్యమేవ జయతే" - సత్యం మాత్రమే గెలుస్తుంది. ముండకోపనిషత్తు నుండి గ్రహించిన ఈ గంభీరమైన ప్రకటన భారతదేశ జాతీయ నినాదం మాత్రమే కాదు; ఇది సత్యాన్ని అంతిమమైన, జయించలేని శక్తిగా నిలబెట్టే ఒక కాలాతీత తాత్విక సిద్ధాంతం. అయినప్పటికీ, మనం 'సత్యానంతర' (post-truth) యుగంలో జీవిస్తున్నాము, ఇక్కడ ప్రజల అభిప్రాయాన్ని రూపొందించడంలో వాస్తవాల కంటే భావోద్వేగాలు మరియు వ్యక్తిగత నమ్మకాలకు ఎక్కువ ప్రాధాన్యత లభిస్తోంది. "సత్యానికి రంగు లేదు" అనే నానుడి ఈ క్లిష్ట పరిస్థితికి ఒక శక్తివంతమైన విరుగుడు. ఇది సత్యం దాని స్వచ్ఛమైన రూపంలో సార్వత్రికమైనది, వాస్తవికమైనది మరియు నిష్పాక్షికమైనది అని ప్రతిపాదిస్తుంది. దీనిపై భావజాలం, మతం, కులం, భాష లేదా రాజకీయ సౌలభ్యం వంటి రంగులు పులమబడవు. ఈ వ్యాసం సత్యాన్ని 'రంగు' వేయడానికి ప్రయత్నించే వివిధ శక్తులను, మన చారిత్రక, రాజకీయ మరియు సామాజిక అల్లికపై అటువంటి వక్రీకరణల పరిణామాలను, మరియు న్యాయబద్ధమైన, ప్రగతిశీల సమాజం కోసం నిష్కళంకమైన సత్యం యొక్క పవిత్రతను కాపాడవలసిన ఆవశ్యకతను పరిశీలిస్తుంది.
సత్యానికి రంగు పులమడానికి అత్యంత వివాదాస్పద వేదిక చరిత్ర. మార్క్ ట్వేన్ చెప్పినట్లుగా, "చరిత్ర మొత్తం వ్రాయబడిన సిరా కేవలం ద్రవరూప పక్షపాతమే". భారతదేశంలో, టిప్పు సుల్తాన్, సావర్కర్ మరియు ఔరంగజేబు వంటి చారిత్రక వ్యక్తుల చుట్టూ జరుగుతున్న నిరంతర చర్చలలో ఇది స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. వారి గురించిన కథనాలు తరచుగా వక్రీకరించబడతాయి, సైద్ధాంతిక చట్రాలకు సరిపోయేలా అసౌకర్య వాస్తవాలను "సౌకర్యవంతంగా తొలగించడం" జరుగుతుంది, ఇది "మిధ్యా చరిత్ర" (pseudohistory) ఆవిర్భావానికి దారితీస్తుంది. దీనికి ఒక స్పష్టమైన ఉదాహరణ NCERT పాఠ్యపుస్తకాల ఇటీవలి హేతుబద్ధీకరణ. ఇందులో విజయనగర సామ్రాజ్యంపై అధ్యాయాలను యథాతథంగా ఉంచి, మొఘల్ దర్బారులపై అధ్యాయాలను ఎంపిక చేసి తొలగించడం జరిగింది. ఇది "సాంప్రదాయిక ఛాయలను" కలిగి ఉందని మరియు "'హిందూ' యుగం, 'ముస్లిం' యుగం అనే సమస్యాత్మక ఆలోచనను" రుద్దుతోందని విమర్శించబడింది. ఇటువంటి చర్యలు యువతకు అందించే సత్యాన్ని వక్రీకరించి, చారిత్రక వాస్తవికతకు బదులుగా ప్రస్తుత రాజకీయ ఎజెండాకు ఉపయోగపడే గతాన్ని ప్రచారం చేస్తాయి.
ఈ సత్య వక్రీకరణ రాజకీయ మరియు పరిపాలనా రంగంలోకి లోతుగా విస్తరించింది. అధికారం కోసం, రాజకీయ కథనాలు తరచుగా అర్ధ-సత్యాలు, తప్పుడు సమాచారం మరియు ప్రచారంపై ఆధారపడతాయి. ముఖ్యంగా సోషల్ మీడియా ద్వారా "నకిలీ వార్తల" వ్యాప్తి ఒక ముఖ్యమైన సవాలుగా మారింది, ఇది ప్రభుత్వాన్ని "వాస్తవ-పరిశీలన విభాగాలను" ఏర్పాటు చేయడానికి ప్రేరేపించింది. అయితే, ఇటువంటి ప్రభుత్వ విభాగాలు కూడా నియంత్రణ సాధనాలుగా మారే ప్రమాదం ఉంది, ఇది భావ ప్రకటనా స్వేచ్ఛపై ప్రతికూల ప్రభావం చూపుతుంది మరియు ప్రభుత్వాన్ని "ఏ సమాచారం యొక్క ప్రామాణికతపైనైనా న్యాయమూర్తి, న్యాయసమితి మరియు శిక్షకుడిగా" మార్చేస్తుంది. రాజకీయ చర్చలు తరచుగా ఎన్నికల లాభం కోసం మతతత్వం మరియు కులతత్వాన్ని ఉపయోగించుకుని సామాజిక విభజనలను ప్రేరేపిస్తాయి. ఇది రాజ్యాంగ సత్యానికి ద్రోహం, ఇది భారతదేశాన్ని లౌకిక గణతంత్ర రాజ్యంగా ఊహించింది, ఇక్కడ ప్రతి పౌరుడు తన మతం లేదా మూలంతో సంబంధం లేకుండా సమానుడు.
భారతదేశ సామాజిక అల్లిక, దాని అపారమైన వైవిధ్యంతో, సత్యాన్ని గుర్తింపు యొక్క అనేక ప్రిజమ్ల ద్వారా వక్రీకరించడానికి సారవంతమైన భూమిని అందిస్తుంది. సంస్కృతిలో ముఖ్య భాగమైన భాష, తరచుగా వివాదాస్పదమవుతుంది. "హిందీని బలవంతంగా రుద్దడం"పై జరిగే తీవ్రమైన, కొన్నిసార్లు హింసాత్మక ఆందోళనలు, భాషా గుర్తింపు విధానాలను మరియు జాతీయ ఐక్యతను ఎలా ప్రభావితం చేస్తుందో చూపిస్తాయి. రాజ్యాంగం ప్రకారం భారతదేశంలో "అధికార భాషలు" ఉన్నాయని, "జాతీయ భాష" లేదని స్పష్టంగా ఉన్నప్పటికీ, దానికి విరుద్ధమైన కథనాన్ని తరచుగా ప్రచారం చేస్తారు, ఇది రాజకీయ ప్రయోజనాల కోసం సత్యాన్ని వక్రీకరిస్తుంది. అదేవిధంగా, రంగనాథ్ మిశ్రా కమిషన్ నివేదికలో చర్చించబడినట్లుగా, దళిత మతమార్పిడులకు రిజర్వేషన్ల విషయంలో మతపరమైన గుర్తింపు సామాజిక న్యాయాన్ని ఎలా ప్రభావితం చేస్తుందో చూడవచ్చు. ఈ విభజిత దృశ్యంలో, గురునానక్ బోధన "హిందువు లేడు, ముసల్మాను లేడు" మరియు జాతీయ ప్రతిజ్ఞ "భారతీయులందరూ నా సహోదరులు, సహోదరీలు" వంటి ఆదర్శాలు, విభజన గుర్తింపులను అధిగమించే మానవత్వం మరియు సౌభ్రాతృత్వం అనే రంగులేని సత్యానికి పిలుపునిస్తాయి.
అయితే, సత్యం ఏకైకమైనది మరియు నిరపేక్షమైనది అనే వాదన దాని సంక్లిష్టతలను కలిగి ఉంది. మూడు వందల రామాయణాలు అనే వ్యాసం, ఇతిహాసం యొక్క అనేక పునఃకథనాలను వివరిస్తుంది, ఇది కథలు మరియు సాంస్కృతిక కథనాలకు బహుళ సత్యాలు మరియు దృక్కోణాలు ఉండవచ్చని సూచిస్తుంది. "ది కశ్మీర్ ఫైల్స్" వంటి చిత్రం సత్యం యొక్క ఒక సంస్కరణను ప్రదర్శించవచ్చు, కానీ విమర్శకులు ఇది "ఒకే సత్యం లేని సమస్య యొక్క అస్పష్టతలు మరియు సంక్లిష్టతలను" స్పృశించకుండా తప్పించుకుంటుందని వాదిస్తారు. ఇది ఒక ముఖ్యమైన సూక్ష్మభేదాన్ని పరిచయం చేస్తుంది: అనుభవపూర్వక వాస్తవాలు వాస్తవికంగా ఉండాలి, కానీ అనుభవాలు మరియు సాంస్కృతిక వ్యాఖ్యానాలు బహుళంగా ఉండవచ్చు. అప్పుడు లక్ష్యం, ఒకే కథనాన్ని రుద్దడం కాదు, నిజాయితీ సంభాషణ, సానుభూతి మరియు వాస్తవాల యొక్క కఠినమైన పరిశీలన ద్వారా "చర్చల ద్వారా కుదిరిన సత్యాన్ని" కనుగొనడం.
ఈ వాస్తవిక సత్యాన్ని అన్వేషించడం మన కీలక సంస్థల విధి. న్యాయవ్యవస్థ రాజ్యాంగ సత్యానికి అంతిమ మధ్యవర్తి, విజ్ఞానశాస్త్రం అనుభవపూర్వక సత్యాన్ని అన్వేషిస్తుంది, మరియు యూనియన్ పబ్లిక్ సర్వీస్ కమిషన్ (UPSC) వంటి సంస్థలు యోగ్యత యొక్క సత్యాన్ని కనుగొనడానికి రూపొందించబడ్డాయి. అయినప్పటికీ, ఈ సంస్థలు దోషరహితమైనవి కావు. పరీక్షా వ్యవస్థలు పేపర్ లీక్లు మరియు అవకతవకలతో రాజీపడినప్పుడు, మెరిటోక్రసీ యొక్క పునాదే కదిలిపోతుంది, మరియు సత్యాన్ని కనుగొనే వ్యవస్థ సామర్థ్యంపై నమ్మకం కూలిపోతుంది. ఇది సత్యాన్ని కనుగొనే ప్రక్రియ కూడా రంగులేనిదిగా ఉండాలని నొక్కి చెబుతుంది - పారదర్శకంగా, నిష్పాక్షికంగా, మరియు అవినీతి లేదా పక్షపాతం లేకుండా ఉండాలి.
ముగింపులో, "సత్యానికి రంగు లేదు" అనే ఆదర్శం మన సంక్లిష్ట ప్రపంచంలో నావిగేట్ చేయడానికి అవసరమైన ఒక నైతిక మరియు మేధో దిక్సూచి. చారిత్రక కథనాలు, రాజకీయ ఎజెండాలు మరియు సామాజిక గుర్తింపులు నిరంతరం సత్యాన్ని తమకు నచ్చిన రంగులలో చిత్రించడానికి ప్రయత్నిస్తుండగా, న్యాయం, సమానత్వం మరియు మానవ గౌరవం యొక్క ప్రాథమిక సిద్ధాంతాలు సార్వత్రికంగా ఉంటాయి. ఒక శక్తివంతమైన రూపకం చెబుతున్నట్లుగా, వివిధ రంగుల ఆవులు ఇచ్చే పాలు ఎల్లప్పుడూ తెల్లగా ఉన్నట్లే, అన్ని జీవుల అంతర్గత సారం (ఆత్మ) ఒకటే. అదేవిధంగా, సత్యం యొక్క సారం స్వచ్ఛంగా మరియు నిష్కళంకంగా ఉంటుంది, దానిని ఏ ఫిల్టర్ల ద్వారా ప్రదర్శించినా. ఈ రంగులేని సత్యాన్ని కాపాడటం ఒక నాగరిక సమాజానికి అత్యున్నత 'ధర్మం'. ఇది మేధో ధైర్యం, నిజాయితీ మరియు అసత్యం ఎంతగా పునరావృతమైనా "అది ఎప్పటికీ సత్యం కాదు" అనే నమ్మకంతో అసత్యాన్ని ఎదుర్కోవడానికి నిరంతర నిబద్ధత అవసరమైన నిరంతర పోరాటం.
2. The supreme art of war is to subdue the enemy without fighting.
యుద్ధం చేయకుండా శత్రువును లొంగదీసుకోవడమే అత్యున్నత యుద్ధ కళ
ప్రాచీన చైనా సైనిక వ్యూహకర్త సన్ త్జు తన కాలాతీత గ్రంథం ది ఆర్ట్ ఆఫ్ వార్లో "యుద్ధం చేయకుండా శత్రువును లొంగదీసుకోవడమే అత్యున్నత యుద్ధ కళ" అని ప్రతిపాదించారు. ఈ గంభీరమైన సూక్తి వాస్తవ యుద్ధభూమిని దాటి, రక్తపాతం మరియు విధ్వంసం ద్వారా కాకుండా, ఉన్నతమైన వ్యూహం, మానసిక ఆధిపత్యం మరియు అహింసాత్మక శక్తి యొక్క కళాత్మక ప్రయోగం ద్వారా సాధించిన విజయాన్ని సమర్థిస్తుంది. మానవ, ఆర్థిక మరియు భౌగోళిక-రాజకీయ పరంగా సాంప్రదాయ యుద్ధం యొక్క మూల్యాలు విపరీతంగా ఉన్న 21వ శతాబ్దంలో, సన్ త్జు యొక్క వివేకం అపూర్వమైన ప్రాముఖ్యతను సంతరించుకుంది. అత్యున్నత యుద్ధ కళ కేవలం సైనిక విజయం గురించి మాత్రమే కాదు; ఇది పర్యావరణాన్ని తీర్చిదిద్దడం, ప్రత్యర్థులను ప్రభావితం చేయడం మరియు దౌత్యం, ఆర్థిక రాజనీతి, వ్యూహాత్మక నిరోధం మరియు నైతిక ప్రోత్సాహం యొక్క అద్భుతమైన మిశ్రమం ద్వారా జాతీయ లక్ష్యాలను సాధించడం. ఈ సూత్రం ప్రపంచ దౌత్యంలో, ఆధునిక సైనిక సిద్ధాంతాలలో మరియు భారతదేశ స్వాతంత్ర్య పోరాటాన్ని తీర్చిదిద్దిన గాంధేయ ఆదర్శాలలో కూడా వ్యక్తమవుతుంది.
అంతర్జాతీయ సంబంధాల రంగంలో, పోరాటం లేకుండా శత్రువును లొంగదీసుకునే కళ ఆధునిక దౌత్యం మరియు రాజనీతి యొక్క సారాంశం. ప్రచ్ఛన్న యుద్ధం దీనికి ఒక ఉదాహరణ: రెండు అగ్రరాజ్యాల మధ్య సుదీర్ఘ ప్రపంచ పోరాటం, అనేక ప్రాక్సీ యుద్ధాలు ఉన్నప్పటికీ, నిరోధం, గూఢచర్యం, పొత్తులు మరియు తీవ్రమైన ప్రచార యుద్ధం యొక్క సంక్లిష్ట చదరంగం ఆట ద్వారా ప్రత్యక్ష, విపత్కర సంఘర్షణను నివారించింది. నేడు, ఈ కళ భౌగోళిక-ఆర్థిక రాజనీతిగా పరిణామం చెందింది. దేశాలు ఎక్కువగా ఆర్థిక సాధనాలను తమ ప్రాథమిక ఆయుధాలుగా ఉపయోగిస్తున్నాయి. వాణిజ్య ఆంక్షలు, సుంకాల యుద్ధాలు, కీలక సరఫరా గొలుసులపై నియంత్రణ మరియు వ్యూహాత్మక పెట్టుబడులు ఒక ప్రత్యర్థి ఆర్థిక వ్యవస్థను బలహీనపరచడానికి మరియు విధాన మార్పులకు బలవంతం చేయడానికి శక్తివంతమైన సాధనాలు. వాణిజ్య మరియు సాంకేతిక యుద్ధాలతో కూడిన ప్రస్తుత అమెరికా-చైనా పోటీ, ఈ మార్పుకు నిదర్శనం, ఇక్కడ యుద్ధాలు యుద్ధభూమిలో కాకుండా బ్యాలెన్స్ షీట్లు మరియు బోర్డ్రూమ్లలో జరుగుతున్నాయి.
భారతదేశ విదేశాంగ విధానం, ముఖ్యంగా ఇటీవలి సంవత్సరాలలో, ఈ తత్వాన్ని ఎక్కువగా ప్రతిబింబిస్తుంది. **"వ్యూహాత్మక స్వయంప్రతిపత్తి"**ని సమర్థించడం ద్వారా, భారతదేశం సున్నా-మొత్తం పొత్తులలోకి లాగబడకుండా నిరాకరిస్తుంది, తద్వారా బహుళ శక్తి కూటములతో నిమగ్నమవ్వడానికి తన దౌత్యపరమైన స్థలాన్ని పరిరక్షించుకుంటుంది. "ఇది యుద్ధ యుగం కాదు" అనే ప్రధానమంత్రి నరేంద్ర మోడీ ప్రకటన భారతదేశ ప్రపంచ స్థానానికి మూలస్తంభంగా మారింది, ఉక్రెయిన్ వంటి సంఘర్షణలను పరిష్కరించడానికి ఏకైక మార్గంగా సంభాషణ మరియు దౌత్యం (సంవాద్ మరియు సహ్యోగ్)ను సమర్థిస్తుంది. ఐక్యరాజ్యసమితిలో భారతదేశం గైర్హాజరు విమర్శలను ఆకర్షించినప్పటికీ, అవి కమ్యూనికేషన్ మార్గాలను తెరిచి ఉంచడానికి ఒక సూత్రప్రాయమైన వైఖరిగా ప్రదర్శించబడతాయి, తద్వారా భారతదేశాన్ని సంభావ్య శాంతిస్థాపకునిగా మరియు గ్లోబల్ సౌత్ యొక్క గొంతుకగా నిలబెడుతుంది, తద్వారా విమర్శలను అణచివేసి దాని మృదు శక్తిని పెంచుతుంది.
యుద్ధ స్వభావం కూడా మారిపోయింది, సన్ త్జు యొక్క పరోక్ష వ్యూహాలకు ప్రాధాన్యత ఇవ్వబడింది. ఆధునిక సైనిక సిద్ధాంతాలు ఎక్కువగా అహింసాత్మక మరియు హైబ్రిడ్ యుద్ధంపై దృష్టి సారిస్తున్నాయి. చైనా ఈ ప్రాచీన వివేకాన్ని తన "మూడు యుద్ధ వ్యూహాలు" (మానసిక, మీడియా మరియు చట్టపరమైన పోరాటాలు)లో స్పష్టంగా ఏకీకృతం చేసింది, ప్రత్యక్ష సైనిక ఘర్షణ లేకుండా వ్యూహాత్మక లక్ష్యాలను సాధించడానికి. "గ్రే-జోన్" యుద్ధం యొక్క భావన—సాంప్రదాయ యుద్ధ పరిధికి దిగువన ఉండే చర్యలు—దక్షిణ చైనా సముద్రం మరియు వాస్తవ నియంత్రణ రేఖ (LAC) వద్ద చైనా చర్యలలో చూసినట్లుగా, ఒక కొత్త సాధారణంగా మారింది. ఈ సంఘర్షణలు కీలక మౌలిక సదుపాయాలపై సైబర్-దాడులు, గందరగోళం సృష్టించడానికి తప్పుడు సమాచార ప్రచారాలు మరియు ఆర్థిక ఒత్తిడి ద్వారా జరుగుతాయి, ఇవన్నీ ప్రత్యర్థి సంకల్పాన్ని మరియు సామర్థ్యాలను లోపలి నుండి బలహీనపరచడానికి రూపొందించబడ్డాయి.
ఈ సవాలును ఎదుర్కోవడానికి భారతదేశ ప్రతిస్పందన కూడా అభివృద్ధి చెందుతోంది. ఇంటిగ్రేటెడ్ థియేటర్ కమాండ్ల ఏర్పాటు, సైబర్ మరియు అంతరిక్ష రక్షణపై దృష్టి, మరియు రక్షణలో ఆత్మనిర్భరత (స్వయం-విశ్వాసం) కోసం కృషి అన్నీ ఒక విశ్వసనీయ నిరోధాన్ని నిర్మించే దిశగా సాగుతున్నాయి. ఒక ఆసక్తికరమైన చొరవ, 'ప్రాజెక్ట్ ఉద్భవ్', కౌటిల్యుని అర్థశాస్త్రం వంటి గ్రంథాల నుండి భారతదేశ స్వంత ప్రాచీన వ్యూహాత్మక వివేకాన్ని పునఃకనుగొనడానికి ప్రయత్నిస్తుంది, ఇది సన్ త్జు రచన వలె, రాజనీతి, పొత్తులు మరియు గూఢచర్యాన్ని బహిరంగ యుద్ధం కంటే ఉన్నతమైన సాధనాలుగా నొక్కి చెబుతుంది. కౌటిల్యుడు వివిధ విధానాలను (సామ, దాన, భేద, దండ) ఉపయోగించాలని వాదించాడు మరియు మృదు శక్తి మరియు దౌత్యం జాతీయ శక్తి యొక్క ముఖ్యమైన భాగాలుగా అర్థం చేసుకున్నాడు. సర్జికల్ స్ట్రైక్స్ లేదా గల్వాన్ ఘర్షణలకు ప్రతిస్పందనగా చూసినట్లుగా, ఆక్రమణను ఎదుర్కోవడానికి ప్రత్యక్ష సైనిక చర్య కొన్నిసార్లు అనివార్యమైనప్పటికీ, అవి ఎక్కువగా నిరోధక చర్యలుగా—ఒక పెద్ద, మరింత విధ్వంసక యుద్ధాన్ని నివారించడానికి ఉద్దేశించిన సంకల్ప ప్రదర్శనగా—ప్రదర్శించబడుతున్నాయి. ఇటీవలి 'ఆపరేషన్ సిందూర్' భవిష్యత్ ఉగ్రవాద దాడులను నిరోధించడానికి ఒక "కొలమానమైన, ఉద్రిక్తతను పెంచని, అనుపాతమైన మరియు బాధ్యతాయుతమైన" సైనిక చర్యగా వర్ణించబడింది, భూభాగాన్ని జయించడానికి కాదు.
రాజనీతికి అతీతంగా, ఈ సూత్రం భారతదేశ స్వంత వలసవాద వ్యతిరేక పోరాట చరిత్రతో లోతుగా ప్రతిధ్వనిస్తుంది. మహాత్మా గాంధీ సత్యాగ్రహ తత్వం బహుశా యుద్ధం చేయకుండా ఒక శక్తివంతమైన శత్రువును లొంగదీసుకోవడానికి అత్యంత లోతైన వాస్తవ-ప్రపంచ అనువర్తనం. ఆయన అహింస, సత్యం మరియు శాసనోల్లంఘనను ఆయుధాలుగా చేసుకుని బ్రిటిష్ సామ్రాజ్యం యొక్క నైతిక మరియు రాజకీయ చట్టబద్ధతను సవాలు చేశారు. సహకరించకుండా మరియు పరిణామాలను స్వచ్ఛందంగా అనుభవించడం ద్వారా, స్వాతంత్ర్య సమరయోధులు భారతదేశాన్ని బ్రిటిష్ వారికి పాలించలేనిదిగా మరియు నైతికంగా సమర్థించుకోలేనిదిగా చేశారు, తద్వారా ప్రపంచంలోని అత్యంత శక్తివంతమైన సామ్రాజ్యాన్ని ఒక్క పెద్ద సాయుధ విప్లవం లేకుండా వెనక్కి తగ్గించారు. ఇది "భారత ప్రజల హృదయాలు మరియు మనస్సుల" కోసం ఒక ఆధిపత్య పోరాటం, ఇది బ్రిటిష్ అజేయత మరియు దాతృత్వంలో నమ్మకాన్ని నాశనం చేయడం లక్ష్యంగా పెట్టుకుంది.
భౌతిక బలం కంటే మేధస్సును ఎంచుకునే వివేకం భారతీయ సంస్కృతి మరియు పురాణాలలో కూడా పొందుపరచబడింది. గణేశుడు ప్రపంచం చుట్టూ భౌతికంగా పరుగెత్తడానికి బదులుగా తన తల్లిదండ్రులు—తన ప్రపంచానికి మూలం—చుట్టూ ప్రదక్షిణ చేసి ఒక దివ్య పోటీలో గెలిచిన కథ ఈ అత్యున్నత కళకు ఒక శక్తివంతమైన రూపకం. ఇది శక్తిపై వివేకం యొక్క విజయం, వేగంపై వ్యూహం యొక్క విజయం.
ముగింపులో, "యుద్ధం చేయకుండా శత్రువును లొంగదీసుకోవడమే అత్యున్నత యుద్ధ కళ" అనేది శక్తి, ప్రభావం మరియు విజయం యొక్క సంపూర్ణ తత్వం. ఇది సంభాషణ ద్వారా శాంతిని నెలకొల్పే దౌత్యవేత్త యొక్క కళ, విశ్వసనీయ బలంతో ఆక్రమణను నిరోధించే వ్యూహకర్త యొక్క కళ, నైతిక బలంతో ప్రజలను గెలుచుకునే నాయకుని యొక్క కళ, మరియు వివేకంతో సంఘర్షణను జయించే వ్యక్తి యొక్క కళ. ప్రపంచం ఎల్లప్పుడూ సంఘర్షణలను ఎదుర్కొంటున్నప్పటికీ, మరియు దేశాలు బలవంతం చేయబడినప్పుడు తమ సార్వభౌమాధికారాన్ని బలంతో రక్షించుకోవడానికి సిద్ధంగా ఉండాలి, అటువంటి బలం అనవసరమయ్యే పరిస్థితులను సృష్టించడంలోనే అంతిమ విజయం ఉంది. వాతావరణ మార్పు నుండి ఉగ్రవాదం వరకు సంక్లిష్ట సవాళ్లతో పోరాడుతున్న ప్రపంచంలో, ఈ ప్రాచీన వివేకం మనకు మరింత స్థిరమైన విజయం వైపు మార్గనిర్దేశం చేస్తుంది—శాంతిని నిర్మించే, జీవితాన్ని పరిరక్షించే, మరియు ప్రత్యర్థులను భాగస్వాములుగా మార్చే విజయం, నిజంగా వసుధైవ కుటుంబకం—ప్రపంచం ఒకే కుటుంబం అనే భారతీయ ఆదర్శాన్ని ప్రతిబింబిస్తుంది.
3. Thought finds a world and creates one also.
ఆలోచన ఒక ప్రపంచాన్ని కనుగొంటుంది, మరొకదాన్ని సృష్టిస్తుంది కూడా
మానవ మేధస్సు ఒక అద్వితీయమైన ప్రయోగశాల, ఇది వాస్తవికతను గ్రహించే మరియు రూపుదిద్దే ద్వంద్వ సామర్థ్యాన్ని కలిగి ఉంటుంది. "ఆలోచన ఒక ప్రపంచాన్ని కనుగొంటుంది, మరొకదాన్ని సృష్టిస్తుంది కూడా" అనే సూక్తి ఈ గంభీరమైన ద్వైతాన్ని సంగ్రహిస్తుంది. ఒకవైపు, ఆలోచన అనేది మనం ఉన్న ప్రపంచాన్ని పరిశీలించడానికి, విశ్లేషించడానికి మరియు అర్థం చేసుకోవడానికి ఉపయోగించే ఒక కటకం - ఇది విజ్ఞానం, చరిత్ర మరియు తత్వశాస్త్ర రంగం. మరోవైపు, ఇది ఒక వాస్తుశిల్పి యొక్క నీలిచిత్రం, ఇది కళాఖండాలు, సాంకేతిక అద్భుతాలు లేదా కొత్త సామాజిక-రాజకీయ వ్యవస్థల వంటి కొత్త వాస్తవాలను ఊహించి, నిర్మించగలదు. ఈ వ్యాసం భారతదేశం యొక్క గొప్ప మేధో, సాంస్కృతిక మరియు రాజకీయ నేపథ్యం నుండి ప్రేరణ పొంది, ఒక వ్యాఖ్యాతగా మరియు ఒక సృష్టికర్తగా ఆలోచన మధ్య ఉన్న ఈ డైనమిక్ పరస్పర చర్యను అన్వేషిస్తుంది, నాగరికత యొక్క పురోగతి ఈ శక్తివంతమైన సమన్వయానికి నిదర్శనమని వాదిస్తుంది.
ఆలోచన యొక్క ప్రాథమిక విధి మనం వారసత్వంగా పొందిన ప్రపంచాన్ని కనుగొని, అర్థం చేసుకోవడం. ఈ గ్రహణ సామర్థ్యమే అన్ని జ్ఞాన వ్యవస్థలకు పునాది. సాంఖ్య మరియు వైశేషిక వంటి ఆరు సనాతన తత్వాలతో కూడిన ప్రాచీన భారతీయ తత్వశాస్త్రం, విశ్వ సృష్టి నుండి భౌతిక మూలకాల వర్గీకరణ వరకు వాస్తవికత యొక్క స్వభావాన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి ఒక గొప్ప ప్రయత్నం. ఈ అన్వేషణ ఆధునిక విజ్ఞానశాస్త్రంలో ప్రతిబింబిస్తుంది, ఇక్కడ క్రమబద్ధమైన ఆలోచన మరియు పరిశీలన విశ్వం యొక్క రహస్యాలను మరియు జీవం యొక్క నిర్మాణ విభాగాలను ఛేదించడానికి అనుమతిస్తాయి. చరిత్రకారులు కూడా మన సామూహిక స్మృతిని పునర్నిర్మించడానికి "గతానికి మరియు వర్తమానానికి మధ్య నిరంతర సంభాషణ" జరుపుతూ ఈ కనుగొనే పనిలో నిమగ్నమై ఉంటారు, అది ఎంత అసంపూర్ణంగా ఉన్నా. జర్నలిజం "తక్షణ చరిత్రను" నమోదు చేస్తుంది, మనం కనుగొన్న ప్రపంచం యొక్క మొదటి ముసాయిదాను అందిస్తుంది. జాతీయ విద్యా విధానం (NEP) 2020లో ఊహించినట్లుగా విద్య, విమర్శనాత్మక ఆలోచనను ప్రోత్సహించడం ద్వారా, బట్టీ చదువులను దాటి ప్రపంచం యొక్క విశ్లేషణాత్మక అవగాహన వైపు పయనించడం ద్వారా ఈ సామర్థ్యాన్ని పెంపొందించడానికి ప్రయత్నిస్తుంది.
అయితే, ఆలోచన యొక్క మరింత పరివర్తనాత్మక శక్తి కొత్త ప్రపంచాలను సృష్టించే దాని సామర్థ్యంలో ఉంది. ఆలోచన కేవలం ప్రపంచాన్ని ప్రతిబింబించదు; అది చురుకుగా కొత్త ప్రపంచాలను నిర్మిస్తుంది. ఇది కళ మరియు సాహిత్యం రంగంలో అత్యంత స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. సల్మాన్ రష్దీ నవల విక్టరీ సిటీ ఒక శక్తివంతమైన రూపకాన్ని అందిస్తుంది, ఇక్కడ కథానాయిక, ఒక అంధ కవయిత్రి, తన మాటల ద్వారా ఒక నగరాన్ని మరియు దాని చరిత్రను అక్షరాలా ఉనికిలోకి గుసగుసలాడుతుంది, "మాటలే ఏకైక విజేతలు" అని శక్తివంతంగా ప్రదర్శిస్తుంది. ఆలోచన యొక్క ఉత్పత్తిగా కల్పన మనకు "ఊహా ప్రపంచాలను" ఇస్తుంది, ఇది ప్రస్తుత వాస్తవాలను విమర్శించగలదు మరియు ప్రత్యామ్నాయాలను అందించగలదు. ఒక రచయిత ఊహ, భారతదేశంపై గ్రహాంతరవాసులు ఆక్రమించిన సైన్స్-ఫిక్షన్ వంటి ప్రత్యామ్నాయ చరిత్రలను కూడా ఊహించగలదు, తద్వారా మన ప్రపంచంపై ఆలోచించడానికి ఒక కొత్త ప్రపంచాన్ని సృష్టిస్తుంది. ఈ సృజనాత్మక ప్రేరణ కేవలం మాటలకే పరిమితం కాదు; ఇది అన్ని కళారూపాలకు విస్తరిస్తుంది, వాటిని "సాంస్కృతిక వైవిధ్యం యొక్క అభివ్యక్తి"గా మరియు మన సామూహిక ఊహను రూపొందించే ఒక మార్గంగా చూస్తారు.
ఈ సృజనాత్మక సామర్థ్యం శాస్త్రీయ మరియు సాంకేతిక పురోగతికి కూడా చోదక శక్తి. చక్రం నుండి మైక్రోచిప్ వరకు ప్రతి ఆవిష్కరణ ఒక ఆలోచనగా ప్రారంభమైంది. మన కాలంలో, ఆర్టిఫిషియల్ ఇంటెలిజెన్స్ (AI) ఆలోచన ఒక కొత్త ప్రపంచాన్ని సృష్టించడానికి అంతిమ నిదర్శనంగా నిలుస్తుంది. మానవ మేధస్సు నుండి పుట్టిన జనరేటివ్ AI ఇప్పుడు సాధారణ టెక్స్ట్ ప్రాంప్ట్లతో మీడియా నుండి ప్రమాదకరమైన తప్పు "భ్రమల" వరకు కొత్త కంటెంట్ను సృష్టించగలదు. జాతీయ హరిత హైడ్రోజన్ మిషన్, సెమీకండక్టర్ హబ్గా మారాలనే ప్రయత్నం మరియు ట్రిలియన్-డాలర్ల డిజిటల్ ఆర్థిక వ్యవస్థ యొక్క దృష్టి వంటి ప్రతిష్టాత్మక మిషన్ల ద్వారా భారతదేశం ఈ ఆలోచన-ఆధారిత ఆవిష్కరణను ఉపయోగించుకోవాలని చూస్తోంది, ఇవన్నీ ఒక కొత్త ఆర్థిక వాస్తవికతను సృష్టించడం లక్ష్యంగా పెట్టుకున్నాయి.
బహుశా, ఒక సృష్టికర్తగా ఆలోచనకు అత్యంత శక్తివంతమైన రంగం సామాజిక-రాజకీయ రంగం. రాజ్యాలు కూడా ఊహాజనిత సంఘాలే, శక్తివంతమైన ఆలోచనల నుండి పుట్టినవి. భారతదేశ స్వాతంత్ర్య పోరాటం కేవలం రాజకీయ పోరాటం మాత్రమే కాదు, అది స్వరాజ్యం (స్వయం-పాలన), స్వదేశీ (స్వయం-విశ్వాసం) మరియు ఒక ప్రత్యేకమైన, బహుళత్వ జాతీయవాదం వంటి ఆలోచనలతో కూడిన ఒక ఆలోచనల యుద్ధం. భారత రాజ్యాంగం అంతిమంగా సృష్టించబడిన వాస్తవికత, ఇది అంబేద్కర్ మరియు నెహ్రూ వంటి దాని రూపకర్తల "కలలు మరియు ఆకాంక్షలను" ఒక స్పష్టమైన రాజకీయ మరియు సామాజిక క్రమంలోకి అనువదించడానికి ప్రయత్నించిన ఒక పత్రం. మహాత్మా గాంధీ, బి.ఆర్. అంబేద్కర్ మరియు జవహర్లాల్ నెహ్రూ వంటి దార్శనికుల ఆలోచనలు ఒక కొత్త దేశానికి పునాది అయ్యాయి, ఉదారవాద ప్రజాస్వామ్యాన్ని సామాజిక న్యాయంతో మిళితం చేశాయి. నేడు, 'వికసిత్ భారత్' @ 2047 మరియు 'వసుధైవ కుటుంబకం' ("ఒకే భూమి, ఒకే కుటుంబం, ఒకే భవిష్యత్తు") వంటి గొప్ప ఆలోచనలు ఒక కొత్త జాతీయ మరియు ప్రపంచ వాస్తవికతను సృష్టించే ఆలోచనలు, ఇవి పురోగతి మొదట ఊహించబడి, ఆపై గ్రహించబడుతుందని ప్రదర్శిస్తాయి.
కనుగొనడం మరియు సృష్టించడం అనే ప్రక్రియలు పరస్పరం విరుద్ధమైనవి కావు; అవి ఒక డైనమిక్, చక్రీయ సంబంధంలో ఉన్నాయి. మనం సమస్యలతో నిండిన ప్రపంచాన్ని కనుగొంటాము, మరియు ఈ గ్రహణశక్తి మనల్ని ఒక మంచి ప్రపంచాన్ని సృష్టించడానికి ప్రేరేపిస్తుంది. వలసవాద పీడన గ్రహణశక్తి (అన్యాయ ప్రపంచాన్ని కనుగొనడం) స్వేచ్ఛా భారతదేశం అనే ఆలోచనకు జన్మనిచ్చింది (ఒక కొత్త రాజకీయ అస్తిత్వాన్ని సృష్టించడం). కుల-ఆధారిత వివక్షను గమనించడం జ్యోతిబా ఫూలే మరియు అంబేద్కర్ వంటి ఆలోచనాపరులను సామాజిక సమానత్వం కోసం తత్వాలు మరియు ఉద్యమాలను సృష్టించడానికి దారితీసింది. అదేవిధంగా, వాతావరణ సంక్షోభంపై మన శాస్త్రీయ అవగాహన (ప్రమాదంలో ఉన్న ప్రపంచాన్ని కనుగొనడం) కొత్త హరిత సాంకేతికతలు మరియు స్థిరమైన అభివృద్ధి నమూనాల సృష్టిని నడిపిస్తోంది. ఒక పరిశోధకుడి సృజనాత్మక సామర్థ్యం ఈ సంశ్లేషణలోనే ఉంటుంది: ఒక సమస్యను కనుగొనడానికి ప్రపంచాన్ని పరిశీలించడం, ఆపై ఒక పరిష్కారాన్ని సృష్టించడానికి ఊహను ఉపయోగించడం.
ముగింపులో, "ఆలోచన ఒక ప్రపంచాన్ని కనుగొంటుంది, మరొకదాన్ని సృష్టిస్తుంది కూడా" అనే వాక్యం మానవ పరిస్థితి యొక్క గంభీరమైన సారాంశం. మన మేధస్సు మన చుట్టూ ఉన్న వాస్తవికతకు విద్యార్థులుగా ఉండటానికి, మనం నివసించే విశ్వాన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి అనుమతిస్తుంది. కానీ మన ఊహ దాని సహ-సృష్టికర్తలుగా ఉండటానికి మనకు అధికారం ఇస్తుంది. ఆలోచన అనేది ప్రపంచాన్ని ప్రతిబింబించే అద్దం మరియు దానిని రూపొందించే సుత్తి రెండూ. ఈ ద్వంద్వత్వం మనపై ఒక గొప్ప బాధ్యతను మోపుతుంది. మనం పెంపొందించుకోవాలని ఎంచుకున్న ఆలోచనలు - అవి విభజన మరియు ద్వేషంతో కూడినవైనా లేదా ఐక్యత మరియు పురోగతితో కూడినవైనా - భవిష్యత్ తరాల కోసం మనం సృష్టించే ప్రపంచాలను నిర్ణయిస్తాయి. భారతదేశం తన శతాబ్ది వైపు పయనిస్తున్నప్పుడు, 'వికసిత్ భారత్' యొక్క దృష్టి ఒక శక్తివంతమైన ఆలోచనగా మిగిలిపోయింది. దాని పరివర్తన ఒక ఆలోచన నుండి జీవన వాస్తవికతగా మారడం అనేది సృజనాత్మకంగా ఆలోచించడం, నిర్ణయాత్మకంగా పనిచేయడం మరియు మన అత్యున్నత ఆకాంక్షలను ప్రతిబింబించే ప్రపంచాన్ని నిర్మించడం అనే మన సామూహిక సామర్థ్యంపై ఆధారపడి ఉంటుంది.
4. Best lessons are learnt through bitter experiences.
చేదు అనుభవాల ద్వారా ఉత్తమ పాఠాలు నేర్చుకుంటారు
"అనుభవమే అసలైన గురువు" అనేది ఒక పాత నానుడి. జీవితమనే ప్రయాణంలో మనకు ఎదురయ్యే అనుభవాలు రెండు రకాలు - మధురానుభూతులు మరియు చేదు అనుభవాలు. మధురమైన జ్ఞాపకాలు మనకు సంతోషాన్ని, ఉత్సాహాన్ని ఇస్తాయి, కానీ జీవితంలో అత్యంత విలువైన, శాశ్వతమైన మరియు పరివర్తనాత్మకమైన పాఠాలు మాత్రం కఠినమైన, చేదు అనుభవాల నుంచే లభిస్తాయి. వైఫల్యం, నష్టం, వేదన, కష్టం వంటివి మనల్ని పరీక్షించినప్పటికీ, అవే మన వ్యక్తిత్వాన్ని తీర్చిదిద్దుతాయి, మనలోని అంతర్గత శక్తిని వెలికితీస్తాయి మరియు సమాజ పురోగతికి మార్గం సుగమం చేస్తాయి.
వ్యక్తిగత స్థాయిలో, చేదు అనుభవాలు మన వ్యక్తిత్వానికి, మనోధైర్యానికి పునాదులు వేస్తాయి. సుఖసంతోషాలలో తేలియాడే వ్యక్తి కంటే, కష్టాల కడలిని ఈదిన వ్యక్తికే జీవితంపై స్పష్టమైన అవగాహన ఉంటుంది. ఉదాహరణకు, సివిల్ సర్వీసెస్ పరీక్షలలో పదేపదే విఫలమైన అభ్యర్థి, ఆ వైఫల్యం నుండి పట్టుదల, వ్యూహరచన, మరియు భావోద్వేగ నియంత్రణ వంటి అమూల్యమైన పాఠాలను నేర్చుకుంటాడు. పేదరికం యొక్క కష్టాలను అనుభవించిన వ్యక్తికి డబ్బు విలువ, మానవ సంబంధాల ప్రాముఖ్యత తెలుస్తుంది. అసాధ్యమైన పరిస్థితులను ఎదుర్కొని, అంటరానితనం వంటి సామాజిక దురాచారాలను ధిక్కరించి ఉన్నత విద్యను అభ్యసించిన డాక్టర్ బి.ఆర్. అంబేద్కర్ జీవితం, చేదు అనుభవాలు ఎలా ఒక వ్యక్తిని మహా నాయకుడిగా తీర్చిదిద్దుతాయో చెప్పడానికి ఒక గొప్ప ఉదాహరణ. ఈ కష్టాలే మనలో సహనాన్ని, వినయాన్ని, ఇతరుల పట్ల సానుభూతిని పెంపొందించి, మనల్ని పరిపూర్ణమైన మనుషులుగా మారుస్తాయి.
సామాజిక స్థాయిలో, పెను విపత్తులు మరియు సంక్షోభాలు సంస్కరణలకు, ప్రగతికి నాంది పలుకుతాయి. చరిత్రను పరిశీలిస్తే, సమాజాలు తమ ఘోరమైన అనుభవాల నుండే గొప్ప పాఠాలు నేర్చుకున్నాయని అర్థమవుతుంది. కోవిడ్-19 మహమ్మారి ప్రపంచవ్యాప్తంగా ప్రజారోగ్య వ్యవస్థల బలహీనతలను బయటపెట్టింది. ఈ కఠిన అనుభవం, ప్రజారోగ్యంపై ప్రభుత్వాల దృష్టిని పెంచడానికి, భవిష్యత్తులో ఇలాంటి విపత్తులను ఎదుర్కోవడానికి సిద్ధంగా ఉండటానికి దోహదపడింది. అదేవిధంగా, తెలంగాణలో జరిగిన గ్రూప్-1 పరీక్షల ప్రశ్నపత్రాల లీకేజీ వంటి సంఘటనలు లక్షలాది మంది నిరుద్యోగులకు చేదు అనుభవాన్ని మిగిల్చాయి. ఇది పరీక్షా వ్యవస్థలలోని లోపాలను ఎత్తిచూపి, పారదర్శకత మరియు జవాబుదారీతనం కోసం బలమైన డిమాండ్ను సృష్టించింది. కల్తీ సారా (hooch tragedies) వలన సంభవించే మరణాలు, విధానపరమైన మార్పులకు దారితీస్తాయి. ఇలాంటి సామూహిక చేదు అనుభవాలు, సమాజం తన తప్పులను సరిదిద్దుకుని, మెరుగైన భవిష్యత్తు వైపు అడుగులు వేయడానికి ప్రేరేపిస్తాయి.
అయితే, ప్రతి చేదు అనుభవం ఒక పాఠాన్ని నేర్పుతుందని చెప్పలేము. కొన్నిసార్లు, తీవ్రమైన వైఫల్యాలు మరియు నష్టాలు వ్యక్తులను మానసికంగా కుంగదీసి, వారిలో నిరాశ, నిస్పృహలను నింపవచ్చు. సరైన మానసిక మద్దతు మరియు మార్గదర్శకత్వం లేనప్పుడు, ఈ అనుభవాలు విధ్వంసకరంగా కూడా మారవచ్చు. కోచింగ్ కేంద్రాలలో విద్యార్థుల ఆత్మహత్యలు దీనికి విషాదకరమైన ఉదాహరణలు. చేదు అనుభవం పాఠంగా మారాలంటే, ఆ అనుభవాన్ని విశ్లేషించుకుని, దాని నుండి పాఠం నేర్చుకునే மனோస్థైర్యం మరియు సంకల్పం ముఖ్యం. అంతేకాక, జ్ఞానాన్ని పొందటానికి చేదు అనుభవాలు మాత్రమే మార్గం కాదు. విద్య, గురువుల ఉపదేశం, పుస్తకాలు మరియు ఇతరుల అనుభవాల ద్వారా కూడా మనం ఎంతో నేర్చుకోవచ్చు.
ముగింపులో చెప్పాలంటే, జీవితంలో ఎదురయ్యే కష్టాలు, నష్టాలు, మరియు వైఫల్యాలు మనల్ని బాధపెట్టినప్పటికీ, అవే మనకు అత్యంత విలువైన గుణపాఠాలను నేర్పుతాయి. బంగారం అగ్నిలో పునీతమైనట్లు, మనిషి కష్టాల కొలిమిలో రాటుదేలుతాడు. ఈ చేదు అనుభవాలే మనలో దాగి ఉన్న శక్తిని వెలికితీసి, మనల్ని దృఢంగా, వివేకవంతులుగా మారుస్తాయి. కాబట్టి, కష్టాలు ఎదురైనప్పుడు కుంగిపోకుండా, వాటిని ఒక అవకాశంగా తీసుకుని, వాటి నుండి పాఠాలు నేర్చుకుని, జీవితంలో ఉన్నత శిఖరాలకు చేరుకోవడానికి ప్రయత్నించాలి. జీవితం అందించే ప్రతి అనుభవాన్ని, ముఖ్యంగా కఠినమైన అనుభవాలను, మన ఎదుగుదలకు సోపానాలుగా మార్చుకోవడంలోనే మన వివేకం ఉంది.
खण्ड – B / SECTION – B (Choose One)
5. Muddy water is best cleared by leaving it alone.
బురద నీటిని కదిలించకుండా వదిలేస్తేనే తేటపడుతుంది
"నిశ్శబ్దంగా ఉండటంలో గొప్ప శక్తి ఉంది" అంటారు తత్వవేత్తలు. ఈ సూక్తికి ప్రతిరూపమే "బురద నీటిని కదిలించకుండా వదిలేస్తేనే తేటపడుతుంది" అనే సామెత. ఇది కేవలం ఒక భౌతిక దృగ్విషయాన్ని వివరించే వాక్యం కాదు, మానవ సంబంధాలు, సామాజిక సంక్షోభాలు, రాజకీయ సమస్యల వంటి క్లిష్టమైన మరియు గందరగోళ పరిస్థితులను ఎదుర్కోవడానికి ఒక లోతైన తాత్త్విక మార్గాన్ని సూచిస్తుంది. బురదతో నిండిన నీటిని కర్రతో కదిపితే, అది మరింత బురదమయంగా మారుతుంది. కానీ, ఆ నీటిని ప్రశాంతంగా కొంతసేపు వదిలేస్తే, బురద కణాలు నెమ్మదిగా అడుగుకు చేరి, స్వచ్ఛమైన నీరు పైకి తేలుతుంది. అదేవిధంగా, జీవితంలో మరియు సమాజంలో ఎదురయ్యే అనేక సమస్యలకు తక్షణమే, ఆవేశపూరితమైన పరిష్కారాలు వెతకడం వల్ల అవి మరింత జటిలమవుతాయి. వ్యూహాత్మకమైన ఓర్పు, సహనం మరియు సహజమైన పరిష్కారానికి సమయం ఇవ్వడం ద్వారా మాత్రమే స్పష్టత మరియు స్థిరమైన పరిష్కారం లభిస్తుంది.
అంతర్జాతీయ సంబంధాలలో ఈ సూత్రం యొక్క ప్రాముఖ్యత స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. రెండు దేశాల మధ్య ఉద్రిక్తతలు పెరిగినప్పుడు, దూకుడుగా వ్యవహరించడం లేదా బహిరంగ ప్రకటనలు చేయడం పరిస్థితిని మరింత దిగజార్చవచ్చు. ఉదాహరణకు, మయన్మార్లో కొనసాగుతున్న రాజకీయ సంక్షోభంపై భారతదేశం యొక్క వైఖరి ఈ సామెతకు నిలువుటద్దం. అక్కడ తక్షణమే జోక్యం చేసుకుని, ఒత్తిడి తీసుకురావడానికి బదులుగా, భారతదేశం "నిశ్శబ్ద మరియు ఓపికతో కూడిన దౌత్యం" (quiet and patient diplomacy) అవలంబించాలని వాదించింది. ఎందుకంటే, తొందరపాటు చర్యలు సంబంధిత పక్షాలను మరింత మొండిగా మార్చి, భారతదేశం వంటి పొరుగు దేశాలకు అస్థిరతను పెంచుతాయని భావించింది. అదేవిధంగా, దశాబ్దాలుగా కొనసాగుతున్న ఇజ్రాయెల్-పాలస్తీనా వివాదం వంటి సమస్యలకు తక్షణ సైనిక పరిష్కారాలు శాశ్వత శాంతిని తీసుకురాలేవని చరిత్ర నిరూపించింది. సంభాషణలకు మరియు సహజమైన అవగాహనకు సమయం ఇవ్వడం ద్వారా మాత్రమే బురద తగ్గుతుంది. ఇటీవల భారత్-ఖతార్ మధ్య తలెత్తిన దౌత్యపరమైన వివాదం కూడా బహిరంగ ఆర్భాటాలకు పోకుండా, నిశ్శబ్ద చర్చల ద్వారా పరిష్కరించబడటం ఈ సూత్రం యొక్క విజయాన్ని చాటుతుంది.
దేశీయ పరిపాలన మరియు రాజకీయాలలో కూడా ఈ సూత్రం అంతే ముఖ్యం. కొన్నిసార్లు, ఒక సమస్య తలెత్తినప్పుడు వెంటనే స్పందించడం కంటే, దానికి కొంత సమయం ఇవ్వడం మంచి ఫలితాలను ఇస్తుంది. తెలంగాణ రాష్ట్ర పబ్లిక్ సర్వీస్ కమిషన్ (TSPSC) లేదా నీట్ (NEET) వంటి పోటీ పరీక్షల ప్రశ్నపత్రాల లీకేజీ వంటి సంఘటనలు జరిగినప్పుడు ప్రజలలో, ముఖ్యంగా యువతలో తీవ్ర ఆగ్రహం వ్యక్తమవుతుంది. ఈ "బురద నీటి"ని వెంటనే కదిపితే, మొత్తం పరీక్షా వ్యవస్థనే రద్దు చేయాలనే ఆవేశపూరిత నిర్ణయాలు రావచ్చు. దానికి బదులుగా, ప్రత్యేక దర్యాప్తు బృందం (SIT) లేదా సిబిఐ వంటి సంస్థలకు జోక్యం లేకుండా దర్యాప్తు చేసే స్వేచ్ఛను ఇవ్వడం నీటిని నిశ్శబ్దంగా వదిలేయడం లాంటిది. ఈ ఓపికతో కూడిన దర్యాప్తు, వాస్తవాలను (బురద కణాలను) అడుగుకు చేర్చి, అసలు దోషులను మరియు వ్యవస్థాగత లోపాలను బహిర్గతం చేస్తుంది. అప్పుడు, తెలంగాణ ప్రభుత్వం UPSC తో సంప్రదించి, తమ నియామక ప్రక్రియలను సంస్కరించుకోవడం వంటి స్పష్టమైన మరియు ప్రభావవంతమైన పరిష్కారాలు సాధ్యమవుతాయి.
అయితే, ఈ సామెత అన్ని పరిస్థితులకు వర్తించదు. కొన్ని సందర్భాల్లో, бездействие ( бездействие) చేయడం అన్యాయాన్ని ప్రోత్సహించడమే అవుతుంది. స్పష్టమైన అన్యాయం, మానవ హక్కుల ఉల్లంఘన లేదా పర్యావరణ విధ్వంసం జరుగుతున్నప్పుడు, సమస్యను దానికదే పరిష్కారమవుతుందని వదిలేయడం ప్రమాదకరం. ఉదాహరణకు, చేతితో మలం ఎత్తే దురాచారం (manual scavenging) లేదా బాలికలను వ్యభిచారంలోకి నెట్టడం వంటి సామాజిక రుగ్మతలకు తక్షణ మరియు కఠినమైన చట్టపరమైన చర్యలు అవసరం.
అదేవిధంగా, పర్యావరణ సంక్షోభాలు కూడా తక్షణ చర్యలను కోరుతాయి. పరిశ్రమల కాలుష్యం వల్ల నదులు మురికిగా మారుతున్నప్పుడు లేదా అక్రమ నిర్మాణాలు పట్టణ వరదలకు కారణమవుతున్నప్పుడు, వాటిని పట్టించుకోకుండా వదిలేస్తే పరిస్థితి మరింత విషమిస్తుంది. భోపాల్ గ్యాస్ దుర్ఘటన వంటి విపత్తుల సమయంలో, ఆలస్యం ప్రాణాలను బలి తీసుకుంటుంది. శ్రీలంక ఆర్థిక సంక్షోభంలో భారతదేశం చురుకుగా జోక్యం చేసుకోవడం కూడా కొన్ని సందర్భాల్లో వేచి చూడటం సరైన వ్యూహం కాదని నిరూపిస్తుంది. ఈ సందర్భాలలో జోక్యం చేసుకోకపోవడం అంటే, బురద నీటిని మరింత విషపూరితం చేయడమే.
ముగింపులో, "బురద నీటిని కదిలించకుండా వదిలేస్తేనే తేటపడుతుంది" అనే సామెతలోని వివేకం, గుడ్డిగా бездействие ( бездействие) పాటించడంలో లేదు, ఎప్పుడు జోక్యం చేసుకోవాలో మరియు ఎప్పుడు ఓపిక పట్టాలో గ్రహించే విచక్షణలో ఉంది. ఇది మనకు వ్యూహాత్మక సహనం యొక్క విలువను నేర్పుతుంది—ఇది బలహీనతకు చిహ్నం కాదు, స్పష్టత కోసం వేచి ఉండే ధైర్యవంతమైన ఎంపిక. క్లిష్టమైన దౌత్య, రాజకీయ మరియు సామాజిక సమస్యలకు, ఆవేశపూరితమైన తక్షణ చర్యల కంటే, సమయం మరియు ప్రశాంతత ద్వారా సహజంగా ఉద్భవించే పరిష్కారాలు మరింత స్థిరంగా ఉంటాయి. నీరు స్వచ్ఛంగా మారడానికి ఎలాగైతే సమయం పడుతుందో, అదేవిధంగా అనేక క్లిష్ట సమస్యల పరిష్కారానికి కూడా సహనం అవసరం. బురదను మరింత కదిలించకుండా ఉండటమే ఆ పరిష్కారానికి తొలిమెట్టు.
6. The years teach much which the days never know.
సంవత్సరాలు నేర్పినన్ని పాఠాలు రోజులు ఎప్పటికీ నేర్పలేవు
"కాలమే అసలైన గురువు" అనే సూక్తికి ప్రతిరూపమే, "సంవత్సరాలు నేర్పినన్ని పాఠాలు రోజులు ఎప్పటికీ నేర్పలేవు" అనే ఈ ఆంగ్ల తత్వవేత్త రాల్ఫ్ వాల్డో ఎమర్సన్ వాక్యం. మన దైనందిన జీవితంలో ఎదురయ్యే సంఘటనలు, అనుభవాలు 'రోజులు' నేర్పే పాఠాలు. అవి తాత్కాలికమైనవి, వాస్తవాలతో కూడినవి, మరియు భావోద్వేగభరితమైనవి. కానీ, నిజమైన జ్ఞానం, వివేకం కేవలం ఒక్క రోజు అనుభవంతో రాదు. అనేక సంవత్సరాల అనుభవాల సారం, కాలక్రమేణా ఏర్పడే దృక్పథం, మరియు నమూనాలను గుర్తించగల సామర్థ్యం నుండే వివేకం ఉద్భవిస్తుంది. ఈ సూత్రం కేవలం తాత్విక చింతన మాత్రమే కాదు; ఇది వ్యక్తుల ఎదుగుదలను, ప్రభుత్వ విధానాల రూపకల్పనను, సమాజ పరిణామాన్ని మరియు చరిత్ర గమనాన్ని నిర్దేశించే ఒక ప్రాథమిక సత్యం.
వ్యక్తిగత స్థాయిలో, జ్ఞానం నుండి వివేకం వైపు సాగే ప్రయాణానికి సంవత్సరాల కాలం పడుతుంది. యూనియన్ పబ్లిక్ సర్వీస్ కమిషన్ (UPSC) పరీక్షలకు సిద్ధమయ్యే విద్యార్థి, మొదటి ప్రయత్నంలో విఫలమైనప్పుడు ఆ ఒక్క రోజు పాఠం అతనికి నిరాశను మిగల్చవచ్చు. కానీ, సంవత్సరాల తరబడి సాగించే నిరంతర సాధన అతనికి పట్టుదల, వ్యూహరచన, మరియు మానసిక స్థైర్యం వంటి అమూల్యమైన పాఠాలను నేర్పుతుంది. పేదరికం యొక్క అనుభవం, ఒక విద్యార్థి చెప్పినట్లుగా, "డబ్బు లేకపోవడం వల్ల ఎవరూ చనిపోకూడదు" అనే బలమైన సంకల్పాన్ని ఇస్తుంది. ఇది ఒక్క రోజులో కలిగే జ్ఞానం కాదు, సంవత్సరాల తరబడి అనుభవించిన కష్టం నేర్పిన పాఠం. జీవితంలోని అనుభవాలు, వృత్తిపరమైనా లేదా వ్యక్తిగతమైనా, కాలక్రమేణా వాటి నిజమైన అర్థాన్ని, పాఠాన్ని మనకు బోధిస్తాయి.
ప్రభుత్వ విధానాలు మరియు పాలన రంగంలో ఈ సూత్రం యొక్క ప్రాముఖ్యత అత్యంత కీలకమైనది. విధానాలు అనేవి ఒక్క రోజులో ఫలితాలనిచ్చేవి కావు, వాటి నిజమైన ప్రభావం దశాబ్దాల కాలంలో బయటపడుతుంది. ఉదాహరణకు, జాతీయ విద్యా విధానం (NEP) 2020 అనేది భారత యువత భవిష్యత్తు కోసం రూపొందించిన ఒక పరివర్తనాత్మక దృష్టి. దీని విజయాన్ని ఒక్క రోజులో తీసుకున్న పరిపాలనాపరమైన మార్పులతో అంచనా వేయలేము. సంవత్సరాల తరువాత, ఇది విమర్శనాత్మక ఆలోచనను పెంపొందించిందా, భారతీయ భాషలను ప్రోత్సహించిందా, మరియు 21వ శతాబ్దానికి అవసరమైన నైపుణ్యాలను యువతలో నింపిందా అనే దానిపైనే దాని విజయం ఆధారపడి ఉంటుంది. అదేవిధంగా, 1991లో ప్రారంభమైన ఆర్థిక సంస్కరణల ప్రయాణం, రోజులు నేర్పలేని పాఠానికి ఒక గొప్ప ఉదాహరణ. ఆ సంస్కరణలు ప్రారంభమైన రోజుల్లో అనిశ్చితి, విమర్శలు ఎదురైనప్పటికీ, మూడు దశాబ్దాల కాలం గడిచిన తర్వాత అవి భారత ఆర్థిక వ్యవస్థను ప్రపంచంలోనే వేగంగా అభివృద్ధి చెందుతున్న ఆర్థిక వ్యవస్థలలో ఒకటిగా నిలబెట్టాయి.
సామాజిక స్థాయిలో, శాశ్వత పరివర్తనలు కేవలం ఆకస్మిక ప్రేరణల ఫలితంగా కాకుండా, సంవత్సరాల తరబడి సాగే నిరంతర కృషి ఫలితంగా వస్తాయి. డాక్టర్ బి.ఆర్. అంబేద్కర్ వంటి దార్శనికులు నాయకత్వం వహించిన సామాజిక న్యాయ పోరాటం ఒక్క రోజులో జరిగింది కాదు; అది శతాబ్దాల కుల వివక్షకు వ్యతిరేకంగా జీవితకాలం పాటు సాగిన ఒక మహాయజ్ఞం. ఆయన విద్యా ప్రయాణంలో ఎదుర్కొన్న అసాధ్యమైన సవాళ్లు, సంవత్సరాల సహనానికి ప్రతీకలు. అదేవిధంగా, మహిళా సాధికారత ఉద్యమం ఒక తరం పోరాటం. ప్రతి రోజు చిన్న విజయాలు లేదా అపజయాలు ఎదురైనా, సంవత్సరాల తరబడి సాధించిన సంచిత పురోగతి సామాజిక మార్పు యొక్క నిజమైన దిశను వెల్లడిస్తుంది.
అయితే, 'రోజుల' పాఠాలను పూర్తిగా విస్మరించడం కూడా పొరపాటే. సంవత్సరాలు అనేవి రోజుల సముదాయమే. ఒక్కోసారి, ఒక్క రోజులో జరిగే పెను విపత్తులు—ఒక మహమ్మారి, ప్రకృతి వైపరీత్యం, లేదా యుద్ధం—చాలా తక్కువ సమయంలో అమూల్యమైన పాఠాలను నేర్పుతాయి. ఉదాహరణకు, కోవిడ్-19 మహమ్మారి, విద్య మరియు ఆరోగ్య సంరక్షణ వంటి రంగాలలో డిజిటల్ పరివర్తనను కొన్ని నెలల్లోనే తీసుకువచ్చింది, దీనికి సాధారణ పరిస్థితులలో సంవత్సరాలు పట్టేది. ఒకే ఒక్క రోజు జరిగిన జలియన్వాలా బాగ్ దురంతం, ఒక జాతి స్వాతంత్ర్య పోరాటాన్ని సంవత్సరాల తరబడి ప్రభావితం చేసే "మాయని మచ్చ"గా మిగిలిపోయింది. కాబట్టి, సంవత్సరాలు మనకు దృక్పథాన్ని అందిస్తే, రోజులు ఆ దృక్పథాన్ని నిర్మించడానికి అవసరమైన కీలక అనుభవాలను అందిస్తాయి.
ముగింపులో, సంవత్సరాలు నేర్పినన్ని పాఠాలు రోజులు ఎప్పటికీ నేర్పలేవు అనే సూక్తి, సహనం యొక్క ప్రాముఖ్యతను మరియు దీర్ఘకాలిక దృక్పథం యొక్క విలువను మనకు గుర్తు చేస్తుంది. రోజువారీ సంఘటనలు తక్షణ జ్ఞానాన్ని అందించినప్పటికీ, ఆ జ్ఞానం వివేకంగా పరిపక్వం చెందడానికి కాలం అనే పరీక్ష అవసరం. వ్యక్తిగత ఎదుగుదల కోసం పాటుపడే వ్యక్తికి, సమ్మిళిత అభివృద్ధిని ఆకాంక్షించే సమాజానికి, లేదా సంక్లిష్ట ప్రపంచ క్రమంలో తన స్థానాన్ని వెతుక్కుంటున్న దేశానికి ఈ వివేకం అత్యంత అవసరం. వికసిత భారత్@2047 వైపు భారతదేశం యొక్క ప్రయాణం ఒక మారథాన్, స్ప్రింట్ కాదు. దాని విజయం రోజువారీ వార్తా శీర్షికల ద్వారా కాకుండా, రాబోయే సంవత్సరాలలో సాధించిన శాశ్వత పురోగతి ద్వారా కొలవబడుతుంది. సంవత్సరాల పాఠాలను స్వీకరించడం ద్వారానే మనం సుసంపన్నమైన మరియు వివేకవంతమైన భవిష్యత్తును నిర్మించుకోగలం.
7. It is best to see life as a journey, not as a destination.
జీవితాన్ని గమ్యంగా కాకుండా ప్రయాణంగా చూడటమే ఉత్తమం.
"గమ్యం కంటే గమనమే గొప్పది" అంటారు అనుభవజ్ఞులు. ఈ సూక్తి, "జీవితాన్ని గమ్యంగా కాకుండా ప్రయాణంగా చూడటమే ఉత్తమం" అనే తాత్విక సత్యానికి అద్దం పడుతుంది. లక్ష్యాలు, ఫలితాలు, మరియు గమ్యస్థానాలపైనే దృష్టి కేంద్రీకరించే ఆధునిక ప్రపంచంలో, ఈ వాక్యం మన దృక్పథాన్ని మార్చుకోవడానికి ఒక బలమైన ఆహ్వానం పలుకుతుంది. జీవితం యొక్క నిజమైన సంపద అంతిమ విజయంలో కాదు, ఆ విజయం కోసం చేసే ప్రయత్నంలో, ఎదురయ్యే సవాళ్లలో, నేర్చుకునే పాఠాలలో, మరియు ఆ ప్రయాణంలో ఏర్పరచుకునే సంబంధాలలో ఉందని ఇది మనకు గుర్తు చేస్తుంది. ఈ తత్వశాస్త్రం భారతీయ చింతనలో లోతుగా పాతుకుపోయి ఉంది. ఇది ఒక వ్యక్తి, ఒక సమాజం మరియు ఒక దేశం యొక్క ప్రగతికి మార్గనిర్దేశం చేయగలదు.
భారతీయ దర్శనశాస్త్రంలో, జీవితం ఒక మహాయాత్రగా పరిగణించబడింది, దాని అంతిమ లక్ష్యం మోక్షం. కానీ, ఆ లక్ష్యం కంటే దానికి దారితీసే మార్గానికే ఎక్కువ ప్రాధాన్యత ఇవ్వబడింది. ప్రాచీన పురుషార్థాలైన ధర్మం, అర్థం, కామం మరియు మోక్షంలో, మొదటి మూడింటిని "మార్గం మరియు సాధనాలు"గా, చివరిదాన్ని "అంతిమ ఫలితం"గా వర్ణించారు. దీని అర్థం, జీవితంలో అత్యధిక భాగం ధర్మబద్ధమైన ప్రయాణానికే అంకితం చేయబడింది. భగవద్గీతలోని నిష్కామ కర్మ సిద్ధాంతం ఈ తత్వానికి పరాకాష్ట. ఇది ఫలాపేక్ష లేకుండా మన కర్తవ్యాన్ని నిర్వర్తించమని బోధిస్తుంది. జయాపజయాలలో సమభావంతో ఉంటూ, జీవిత ప్రయాణంలోని ప్రతి మలుపును నిష్పక్షపాతంగా స్వీకరించాలని ఇది మనకు నేర్పుతుంది. తామరాకుపై నీటిబొట్టులా ప్రపంచంతో సంబంధం కలిగి ఉండి కూడా, దానికి అంటకుండా జీవించడమే ఈ ప్రయాణంలోని నైపుణ్యం. ఈ ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానం మనకు బోధించేది ఏమిటంటే, జీవితం యొక్క నాణ్యతను నిర్ణయించేది మన ప్రయాణమే తప్ప గమ్యం కాదు.
ఈ రూపకం దేశ నిర్మాణం మరియు పరిపాలన రంగంలో కూడా అంతే శక్తివంతంగా వర్తిస్తుంది. సుపరిపాలన అనేది ఒకసారి సాధించి వదిలేసే గమ్యం కాదు; అది ఒక "అంతులేని ప్రయాణం; ఒక్కసారి చేరే గమ్యం కాదు". వికసిత భారత్@2047 అనేది ఒక గొప్ప గమ్యం, కానీ దాని విజయం కేవలం ఒక నిర్దిష్ట జీడీపీ సంఖ్యను చేరుకోవడంలో లేదు. ఆ ప్రయాణంలో అభివృద్ధి ఎంతవరకు సమ్మిళితంగా మరియు సుస్థిరంగా ఉంది అనే దానిపై ఆధారపడి ఉంటుంది. ఆ ప్రయాణం యువతకు, మహిళలకు సాధికారత కల్పించిందా? పర్యావరణంతో సామరస్యంగా సాగిందా? అనే ప్రశ్నలకు సమాధానమే ఆ ప్రయాణపు విజయాన్ని నిర్ధారిస్తుంది. స్వచ్ఛ భారత్ అభియాన్ వంటి జాతీయ కార్యక్రమాల లక్ష్యం కేవలం గ్రామాలను 'బహిరంగ మలవిసర్జన రహితం'గా ప్రకటించడం (గమ్యం) కాదు, సమాజంలో పరిశుభ్రత పట్ల శాశ్వతమైన ప్రవర్తనా మార్పును తీసుకురావడం (ప్రయాణం).
సామాజిక-రాజకీయ రంగంలో కూడా ఈ తత్వానికి సజీవ ఉదాహరణలు కనిపిస్తాయి. ఒక రాజకీయ యాత్ర, ఉదాహరణకు భారత్ జోడో యాత్ర, ఈ సూత్రానికి ప్రతిరూపం. దాని ముఖ్య ఉద్దేశ్యం రాజకీయ ఫలితం (గమ్యం) సాధించడం కాదు, దేశవ్యాప్తంగా నడుస్తూ, ప్రజల మాట వినడం, శాంతి మరియు సామరస్య సందేశాన్ని వ్యాప్తి చేయడం. ఇక్కడ, ప్రయాణమే ఒక సందేశంగా మారుతుంది, మరియు ప్రజలతో మమేకమయ్యే ప్రక్రియే ప్రాథమిక లక్ష్యం అవుతుంది. ఇది జాతీయ ఐక్యతను అంతిమ ఫలితంగా కాకుండా, నిరంతర సంభాషణ మరియు అనుబంధం ద్వారా నిర్మించబడే సజీవ అనుభవంగా చూపిస్తుంది.
వ్యక్తిగత స్థాయిలో, ఈ దృక్పథం మనకు ఆత్మస్థైర్యాన్ని మరియు వ్యక్తిగత ఎదుగుదలను అందిస్తుంది. ఒక UPSC అభ్యర్థి ప్రయాణం దీనికి నిదర్శనం. ఎంపిక కావడం అనేది గమ్యం అయినప్పటికీ, సంవత్సరాల తరబడి సాగే కఠోరమైన సన్నాహక ప్రయాణం జ్ఞానాన్ని, క్రమశిక్షణను మరియు మానసిక దృఢత్వాన్ని అందిస్తుంది. ఈ ప్రయాణం ఎంత పరివర్తనాత్మకమైనదంటే, ఫలితంతో సంబంధం లేకుండా, వ్యక్తి ఒక ఉత్తమమైన వ్యక్తిగా రూపాంతరం చెందుతాడు. అదేవిధంగా, వృద్ధులు చేసే యాత్రలు కేవలం పర్యాటక స్థలాలను చూడటం కోసం కాదు, జీవితంలోని ప్రతి క్షణాన్ని పూర్తిగా ఆస్వాదించడం, వయస్సుతో వచ్చే భయాలను అధిగమించడం మరియు కొత్త అనుభవాలను అన్వేషించడం కోసం. వర్జీనియా వూల్ఫ్ అన్నట్లుగా, జీవితం యొక్క అర్థం ఒకే "గొప్ప ఆవిష్కరణ"లో లేదు, కానీ "చీకటిలో వెలిగించిన అగ్గిపుల్లల" వంటి చిన్న చిన్న రోజువారీ అద్భుతాలలో ఉంది.
అయితే, గమ్యం యొక్క ప్రాముఖ్యతను పూర్తిగా తోసిపుచ్చడం కూడా పొరపాటే. గమ్యాలు మనకు దిశానిర్దేశం చేస్తాయి మరియు ప్రేరణను కలిగిస్తాయి. ఒక కళాకారుడి 25 ఏళ్ల కల అతనికి ఏడేళ్ల సుదీర్ఘ సృజనాత్మక ప్రయాణానికి ప్రేరణ ఇస్తుంది. కాబట్టి, తత్వం గమ్యాలను విడిచిపెట్టమని చెప్పదు, కానీ గమ్యాలపై మితిమీరిన వ్యామోహంతో ప్రయాణంలోని ఆనందాన్ని మరియు పాఠాలను విస్మరించవద్దని చెబుతుంది. ఒక మూలం ప్రకారం, "మీరు ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నప్పుడు, అంతిమ ఫలితం మాత్రమే కాదు, ప్రయాణం కూడా ముఖ్యమే".
ముగింపులో, జీవితాన్ని ఒక ప్రయాణంగా చూడటం వర్తమానాన్ని గౌరవించడానికి, మార్పులను స్వీకరించడానికి, మరియు అనిశ్చితిని ధైర్యంగా ఎదుర్కోవడానికి మనల్ని శక్తివంతులను చేస్తుంది. జీవితం యొక్క విలువ ఎక్కడికైనా చేరడంలో లేదు, ఆ మార్గంలో రూపాంతరం చెందడంలో ఉందని ఇది మనకు నేర్పుతుంది. గీతలోని జ్ఞానం నుండి మొదలుకొని, ఆధునిక సవాళ్ల వరకు, ఈ దృక్పథం ఒక శాశ్వత మార్గదర్శి. ప్రతి ముగింపు ఒక కొత్త ఆరంభానికి నాంది అని గ్రహించినప్పుడు, జీవితంలోని పోరాటాలే మన స్వర్గంగా మారతాయి.
8. Contentment is natural wealth; luxury is artificial poverty.
సంతృప్తే సహజ సంపద, విలాసమే కృత్రిమ పేదరికం.
"ఉన్నదానితో తృప్తి చెందనివాడు, ఏది ఉన్నా తృప్తి చెందలేడు" అంటాడు గ్రీకు తత్వవేత్త సోక్రటీస్. ఈ సూక్తి "సంతృప్తే సహజ సంపద, విలాసమే కృత్రిమ పేదరికం" అనే తాత్విక సారాంశాన్ని ప్రతిబింబిస్తుంది. నేటి ఆధునిక ప్రపంచంలో, విజయం మరియు శ్రేయస్సు తరచుగా భౌతిక వస్తువుల సేకరణతో ముడిపడి ఉన్నాయి. అయితే, ఈ సామెత సంపద మరియు పేదరికం యొక్క మన అవగాహనను పునఃపరిశీలించమని సవాలు చేస్తుంది. నిజమైన సంపద మన లోపల ఉండే సంతృప్తి అనే సహజమైన స్థితిలో ఉందని, అయితే విలాసాల కోసం నిరంతర అన్వేషణ ఒక కృత్రిమమైన, తీరని పేదరికాన్ని సృష్టిస్తుందని ఇది వాదిస్తుంది. ఈ తత్వం ప్రాచీన భారతీయ తాత్విక చింతనలో లోతుగా పాతుకుపోయి ఉంది మరియు ఇది వ్యక్తిగత శ్రేయస్సు, సామాజిక స్థిరత్వం మరియు పర్యావరణ పరిరక్షణకు మార్గనిర్దేశం చేస్తుంది.
భారతీయ తాత్విక దృక్పథాలు చాలాకాలంగా సంతృప్తిని అత్యున్నత సంపదగా పరిగణించాయి. జైన, బౌద్ధ, మరియు హిందూ మతాలలో, విజయం అనేది ఆహారాన్ని కనుగొనడం లేదా సంపదను పోగుచేయడం కాదు, ఆకలి మరియు దురాశను అధిగమించడం. సంపదను రక్షించే 'వీరుడి' కంటే సంపద అవసరాన్ని అధిగమించినవాడే 'మహావీరుడు'. ఈ దృక్పథం సంతృప్తిని ఉదాసీనతగా కాకుండా, 'స్వయం కోసం తగినంత' అనే భావన నుండి 'ఇతరుల కోసం మిగులు' అనే దృక్పథానికి మారే ఒక చైతన్యవంతమైన మానసిక స్థితిగా వర్ణిస్తుంది. ఇది కేవలం కోరిక తీరడం వల్ల కలిగే తాత్కాలిక సంతృప్తికి భిన్నంగా, ఒక శాశ్వతమైన మానసిక స్థితి. ఈ "సహజ సంపద" బాహ్య ప్రపంచం నుండి ఏమీ ఆశించదు మరియు దీనిని ఏ మార్కెట్ శక్తులూ హరించలేవు. ఇది మానసిక శాంతికి, స్థితిస్థాపకతకు మరియు నిజమైన ఆనందానికి పునాది.
దీనికి విరుద్ధంగా, విలాసాల వెంట పరుగెత్తడం ఒక కృత్రిమ మరియు తీరని పేదరికాన్ని సృష్టిస్తుంది. విలాసవంతమైన వస్తువులు మరియు అనుభవాల కోసం ఆరాటపడటం అనేది ఎప్పటికీ అంతం లేని కోరికల చక్రం. ఒక కోరిక తీరగానే మరొకటి పుడుతుంది, ఇది నిరంతర అసంతృప్తికి దారితీస్తుంది. ఈ కృత్రిమ పేదరికం కేవలం మానసికమైనది కాదు, అది తీవ్రమైన సామాజిక-ఆర్థిక మరియు పర్యావరణ పరిణామాలను కలిగి ఉంటుంది. ఇది అసమానతలను పెంచుతుంది, ఇక్కడ భారతదేశంలోని అగ్ర 1% మంది దేశ సంపదలో 40% పైగా కలిగి ఉన్నారు, ఇది "బిలియనీర్ రాజ్" యొక్క పెరుగుదలను సూచిస్తుంది. ఈ విలాసవంతమైన జీవనశైలి కారణంగానే ఒకవైపు కొందరు ప్రదర్శన కోసం అపారమైన సంపదను ఖర్చు చేస్తుంటే, మరోవైపు 74% కంటే ఎక్కువ మంది భారతీయులు ఆరోగ్యకరమైన ఆహారాన్ని భరించలేని దుస్థితిలో ఉన్నారు.
విలాసవంతమైన వినియోగం వల్ల కలిగే పర్యావరణ నష్టం మనందరినీ పేదవారిని చేస్తుంది. పర్యావరణంపై అత్యంత ప్రతికూల ప్రభావం "అత్యంత సంపన్నుల విలాసవంతమైన వినియోగం" వల్లే కలుగుతుందని అధ్యయనాలు స్పష్టంగా చూపిస్తున్నాయి. "అపరిశుభ్రమైన ధనవంతులను" మరియు వాణిజ్య ప్రయోజనాలను సంతృప్తి పరచడానికి గ్రేట్ నికోబార్లో లక్షలాది చెట్లను నరికివేయాలనే ప్రణాళిక లేదా భూగర్భ జలాలను విపరీతంగా వాడటం, కొందరి విలాసాల కోసం సహజ సంపదను ఎలా బలి చేస్తున్నామో చెప్పడానికి ఉదాహరణలు. ఈ విధమైన "mindless and destructive consumption" (బుద్ధిహీనమైన మరియు విధ్వంసక వినియోగం) అనేది 'పర్యావరణ అనుకూల జీవనశైలి' (LIFE) సూత్రానికి పూర్తిగా విరుద్ధం. విలాసాలు మన సహజ సంపదను దోచుకుని, మనందరికీ పర్యావరణ పేదరికాన్ని మిగులుస్తాయి.
భారతదేశం వంటి అభివృద్ధి చెందుతున్న దేశానికి, ఈ రెండు మార్గాల మధ్య ఎంపిక దాని భవిష్యత్తును నిర్దేశిస్తుంది. 'వికసిత భారత్' దార్శనికత కేవలం కొందరి విలాసవంతమైన జీవనశైలిని నిర్మించడం కాదు, పౌరులందరి జీవన నాణ్యతను మరియు శ్రేయస్సును మెరుగుపరచడం. అభివృద్ధిని కేవలం "వృద్ధి, వృద్ధి, వృద్ధి" అనే కోణంలో చూడటం వల్ల, అసమానతలు పెరిగి, పేదరికం మరింత తీవ్రమవుతుంది. మన అభివృద్ధి నమూనా జీడీపీ-కేంద్రీకృతం కాకుండా, మానవ-కేంద్రీకృత పురోగతి వైపు సాగాలి. ఒకవైపు గృహ పొదుపు తగ్గి, అప్పులు పెరుగుతున్న ఆర్థిక వ్యవస్థ, బాహ్యంగా ఎంత సంపన్నంగా కనిపించినా, అంతర్గతంగా పేదరికం వైపు పయనిస్తున్నట్లే.
ముగింపులో, సంతృప్తే సహజ సంపద, విలాసమే కృత్రిమ పేదరికం అనే ప్రాచీన జ్ఞానం నేటి అసమానత మరియు అస్థిర ప్రపంచానికి ఒక ముఖ్యమైన మార్గదర్శి. సంతృప్తి అనేది తరగని, అంతర్గత వనరు, ఇది వ్యక్తిగత శ్రేయస్సును మరియు సామాజిక సామరస్యాన్ని ప్రోత్సహిస్తుంది. విలాసం, దాని ఆధునిక రూపంలో, ఆత్మ, సమాజం మరియు పర్యావరణం యొక్క పేదరికాన్ని సృష్టించే ఒక విధ్వంసక శక్తి. నిజమైన సుసంపన్నమైన మరియు స్థిరమైన భవిష్యత్తుకు మార్గం అంతులేని కొనుగోళ్ల కృత్రిమ పేదరికం నుండి వైదొలగి, సంతృప్తి యొక్క సహజమైన, సమృద్ధియైన సంపద వైపు పయనించడంలోనే ఉంది.