சத்தியத்திற்கு நிறமில்லை
"சத்யமேவ ஜெயதே" - வாய்மையே வெல்லும். முண்டக உபநிடதத்தின் இந்த ஆழமான பிரகடனம் இந்தியாவின் தேசிய இலட்சியம் மட்டுமல்ல; இது வாய்மையை அசைக்க முடியாத, வெல்ல முடியாத சக்தியாக நிலைநிறுத்தும் ஒரு காலத்தால் அழியாத தத்துவார்த்த முழக்கமாகும். இருப்பினும், நாம் 'உண்மைக்குப் பிந்தைய' (post-truth) என்று அழைக்கப்படும் ஒரு காலகட்டத்தில் வாழ்கிறோம், இங்கு புறநிலை உண்மைகளை விட உணர்ச்சிகரமான முறையீடுகளும் தனிப்பட்ட நம்பிக்கைகளும் பொதுக் கருத்தை வடிவமைப்பதில் அதிக செல்வாக்கு செலுத்துகின்றன. "சத்தியத்திற்கு நிறமில்லை" என்ற பழமொழி இந்தச் சிக்கலுக்கு ஒரு சக்திவாய்ந்த மருந்தாக அமைகிறது. இது தூய வடிவில் உள்ள சத்தியம் உலகளாவியது, புறநிலையானது மற்றும் பாரபட்சமற்றது என்று முன்வைக்கிறது. சித்தாந்தம், மதம், சாதி, மொழி அல்லது அரசியல் வசதியின் சாயல்கள் அதன் மீது படிவதில்லை. இந்தக் கட்டுரை, வாய்மையை 'வண்ணமயமாக்க' முயற்சிக்கும் பல்வேறு சக்திகளையும், நமது வரலாற்று, அரசியல் மற்றும் சமூகக் கட்டமைப்பில் இத்தகைய சிதைவுகளின் விளைவுகளையும், ஒரு நியாயமான மற்றும் முற்போக்கான சமூகத்திற்கு களங்கமற்ற வாய்மையின் புனிதத்தைப் பேண வேண்டியதன் அவசியத்தையும் ஆராயும்.
வாய்மைக்கு வண்ணம் பூசுவதற்கான மிகவும் சர்ச்சைக்குரிய களம் வரலாறுதான். மார்க் ட்வைன் கூறியது போல், "வரலாறு எழுதப்படும் மையே திரவமாக்கப்பட்ட பாரபட்சம்தான்". இந்தியாவில், திப்பு சுல்தான், சாவர்க்கர் மற்றும் ஔரங்கசீப் போன்ற வரலாற்று ஆளுமைகள் மற்றும் காலகட்டங்கள் குறித்த முடிவற்ற விவாதங்களில் இது தெளிவாகத் தெரிகிறது. சித்தாந்தக் கட்டமைப்புகளுக்குப் பொருந்தும் வகையில், வசதியற்ற விவரங்கள் "வசதியாகத் தவிர்க்கப்பட்டு", இந்த ஆளுமைகள் பற்றிய கதைகள் சிதைக்கப்பட்டு, "போலி-வரலாறு" (pseudohistory) என்ற ஒரு துறைக்கே வழிவகுக்கிறது. என்.சி.இ.ஆர்.டி பாடப்புத்தகங்களின் சமீபத்திய பகுத்தறிவு இதற்கு ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும். விஜயநகரப் பேரரசு பற்றிய பாடங்களைத் தக்கவைத்துக்கொண்டு, முகலாய அரசவைகள் பற்றிய பாடங்களைத் தேர்ந்தெடுத்து நீக்கியது, அதன் "வகுப்புவாத உள்நோக்கங்களுக்காகவும்" மற்றும் "'இந்து' சகாப்தம், 'முஸ்லிம்' சகாப்தம் என்ற சிக்கலான கருத்தை" திணிப்பதற்காகவும் விமர்சிக்கப்பட்டது. இத்தகைய நடவடிக்கைகள், வரலாற்றுத் துல்லியத்திற்குப் பதிலாக தற்போதைய அரசியல் நிகழ்ச்சி நிரலுக்கு சேவை செய்யும் கடந்த காலத்தின் ஒரு பதிப்பை நிலைநிறுத்தி, இளம் மனங்களுக்கு வழங்கப்படும் வாய்மையை வண்ணமயமாக்குகின்றன.
வாய்மையின் இந்த வண்ணமயமாக்கல் அரசியல் மற்றும் ஆளுகைத் துறையில் ஆழமாகப் பரவியுள்ளது. அதிகாரத்திற்கான வேட்டையில், அரசியல் கதைகள் பெரும்பாலும் அரைகுறை உண்மைகள், தவறான தகவல்கள் மற்றும் பிரச்சாரத்தை நம்பியுள்ளன. குறிப்பாக சமூக ஊடகங்கள் மூலம் "போலிச் செய்திகளின்" பெருக்கம் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க சவாலாக மாறியுள்ளது, இது அரசாங்கத்தை "உண்மை சரிபார்ப்புப் பிரிவுகளை" நிறுவத் தூண்டியுள்ளது. இருப்பினும், அத்தகைய அரசு நடத்தும் பிரிவுகள் கட்டுப்பாட்டுக் கருவிகளாக மாறும் அபாயம் உள்ளது. இது பேச்சுரிமைக்கு ஒரு குளிரூட்டும் விளைவை ஏற்படுத்தி, "எந்தவொரு தகவலின் நம்பகத்தன்மை குறித்தும் அரசாங்கத்தையே நீதிபதி, நடுவர் மன்றம் மற்றும் மரணதண்டனை நிறைவேற்றுபவராக" மாற்றிவிடும். அரசியல் சொல்லாடல்கள் பெரும்பாலும் தேர்தல் ஆதாயத்திற்காக வகுப்புவாதம் மற்றும் சாதியவாதத்தைப் பயன்படுத்தி சமூகப் பிளவுகளைச் சுரண்டுகின்றன. இது, இந்தியாவை ஒரு மதச்சார்பற்ற குடியரசாகக் கருதும் அரசியலமைப்பு உண்மைக்கு எதிரான துரோகமாகும், அங்கு ஒவ்வொரு குடிமகனும் தனது மதம் அல்லது பிறப்பைப் பொருட்படுத்தாமல் சமமானவர்.
இந்தியாவின் சமூகக் கட்டமைப்பு, அதன் மகத்தான பன்முகத்தன்மையுடன், வாய்மை பல அடையாளங்களின் வழியாகச் சிதறடிக்கப்படுவதற்கு வளமான நிலத்தை வழங்குகிறது. கலாச்சாரத்தின் ஒரு முக்கிய அங்கமான மொழி, பெரும்பாலும் ஒரு மோதல் புள்ளியாகிறது. "இந்தியைத் திணிப்பதாக"க் கூறப்படுவதற்கு எதிரான உணர்ச்சிப்பூர்வமான மற்றும் சில சமயங்களில் வன்முறைப் போராட்டங்கள், மொழியியல் அடையாளம் கொள்கை மற்றும் தேசிய ஒற்றுமை பற்றிய கருத்துக்களை எவ்வாறு வடிவமைக்க முடியும் என்பதைக் காட்டுகின்றன. இந்தியாவில் "அலுவலக மொழிகள்" உள்ளனவே தவிர "தேசிய மொழி" இல்லை என்று அரசியலமைப்பு தெளிவாகக் கூறினாலும், ஒரு எதிர் கதை பெரும்பாலும் முன்னிறுத்தப்பட்டு, அரசியல் நோக்கங்களுக்காக வாய்மைக்கு வண்ணம் பூசப்படுகிறது. இதேபோல், ரங்கநாத் மிஸ்ரா ஆணையத்தால் ஆராயப்பட்ட ஒரு விடயமான தலித் மதமாறிகளின் இடஒதுக்கீடு குறித்த விவாதங்களில் காணப்படுவது போல், மத அடையாளம் சமூக நீதிக்கான அணுகலை எவ்வாறு தீர்மானிக்கிறது என்பதையும் காணலாம். இந்த உடைந்த நிலப்பரப்பில், குரு நானக்கின் போதனையான "இந்து இல்லை, முஸ்லிம் இல்லை" மற்றும் "இந்தியர்கள் அனைவரும் என் உடன்பிறப்புகள்" என்ற தேசிய உறுதிமொழி போன்றவை, பிளவுபடுத்தும் அடையாளங்களைக் கடந்த பகிரப்பட்ட மனிதநேயம் மற்றும் சகோதரத்துவத்தின் நிறமற்ற வாய்மைக்கான அழைப்பாக ஒலிக்கின்றன.
இருப்பினும், வாய்மை என்பது ஒற்றையானது மற்றும் முழுமையானது என்ற கூற்று சிக்கல்கள் இல்லாததல்ல. முந்நூறு இராமாயணங்கள் என்ற ஒரு கட்டுரையின் இருப்பு, காவியத்தின் எண்ணற்ற மீள்கூறல்களை விவரிக்கிறது, இது கதைகள் மற்றும் கலாச்சாரக் கதைகள் பல உண்மைகளையும் கண்ணோட்டங்களையும் கொண்டிருக்கக்கூடும் என்று கூறுகிறது. "தி காஷ்மீர் ஃபைல்ஸ்" போன்ற ஒரு திரைப்படம் வாய்மையின் ஒரு பதிப்பை முன்வைக்கலாம், ஆனால் விமர்சகர்கள் இது "ஒற்றை வாய்மை இல்லாத ஒரு பிரச்சினையின் தெளிவின்மை மற்றும் சிக்கல்களில் இருந்து" நனவாக விலகிச் செல்கிறது என்று வாதிடுகின்றனர். இது ஒரு முக்கியமான நுணுக்கத்தை அறிமுகப்படுத்துகிறது: அனுபவ உண்மைகள் புறநிலையாக இருக்க வேண்டும் என்றாலும், வாழப்பட்ட அனுபவங்களும் கலாச்சார விளக்கங்களும் பன்மைத்துவமாக இருக்கலாம். எனவே, குறிக்கோள் ஒரு ஒற்றைக் கதையைத் திணிப்பதல்ல, மாறாக நேர்மையான உரையாடல், பச்சாதாபம் மற்றும் உண்மைகளின் கடுமையான ஆய்வு மூலம் "பேச்சுவார்த்தைக்குட்பட்ட வாய்மையை" தேடுவதாகும்.
இந்த புறநிலை வாய்மையைத் தேடுவது நமது முக்கிய நிறுவனங்களின் கட்டாயப் பணியாகும். நீதித்துறை அரசியலமைப்பு வாய்மையின் இறுதி நடுவர், அறிவியல் அனுபவ வாய்மையைத் தேடுகிறது, மற்றும் மத்திய அரசுப் பணியாளர் தேர்வாணையம் (UPSC) போன்ற அமைப்புகள் தகுதியின் வாய்மையைக் கண்டறிய வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன. ஆயினும்கூட, இந்த நிறுவனங்கள் தவறுகளுக்கு அப்பாற்பட்டவை அல்ல. தேர்வு முறைகள் வினாத்தாள் கசிவுகள் மற்றும் முறைகேடுகளால் சமரசம் செய்யப்படும்போது, தகுதி அடிப்படையிலான அமைப்பின் அடித்தளமே அசைக்கப்படுகிறது, மேலும் வாய்மையைக் கண்டறியும் அமைப்பின் திறனின் மீதான நம்பிக்கை சிதைகிறது. வாய்மையைக் கண்டறியும் செயல்முறையே நிறமற்றதாக இருக்க வேண்டும் என்பதை இது அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது - வெளிப்படையான, நியாயமான, மற்றும் ஊழல் அல்லது பாரபட்சத்தால் கறைபடாததாக இருக்க வேண்டும்.
முடிவில், "சத்தியத்திற்கு நிறமில்லை" என்ற இலட்சியம் நமது சிக்கலான உலகில் வழிநடத்த அவசியமான ஒரு தார்மீக மற்றும் அறிவுசார் திசைகாட்டியாகும். வரலாற்றுக் கதைகள், அரசியல் நிகழ்ச்சி நிரல்கள் மற்றும் சமூக அடையாளங்கள் தொடர்ந்து வாய்மையை தங்களுக்கு விருப்பமான சாயல்களில் பூச முற்படும்போது, நீதி, சமத்துவம் மற்றும் மனித மாண்பின் அடிப்படைக் கோட்பாடுகள் உலகளாவியதாகவே இருக்கின்றன. வெவ்வேறு நிறப் பசுக்களிடமிருந்து வரும் பால் எப்போதும் வெண்மையாக இருப்பது போல, எல்லா உயிரினங்களின் உள் சாரமும் (ஆத்மா) ஒன்றே என்று ஒரு சக்திவாய்ந்த உருவகம் கூறுகிறது. இதேபோல், வாய்மையின் சாரம் தூய்மையாகவும் களங்கமற்றதாகவும் இருக்கிறது, அது எந்த வடிகட்டிகள் மூலம் வழங்கப்பட்டாலும் சரி. இந்த நிறமற்ற வாய்மையைப் பேணுவது ஒரு நாகரிக சமூகத்திற்கு மிக உயர்ந்த 'தர்மம்' ஆகும். இது அறிவுசார் தைரியம், நேர்மை, மற்றும் பொய் எத்தனை முறை கூறப்பட்டாலும் "அது ஒருபோதும் உண்மையாகாது" என்ற நம்பிக்கையுடன் பொய்யை எதிர்த்துப் போராடுவதற்கான அசைக்க முடியாத அர்ப்பணிப்பு தேவைப்படும் ஒரு தொடர்ச்சியான போராட்டமாகும்.
போரிடாமல் எதிரியை அடக்குவதே போரின் உன்னதக் கலை
பண்டைய சீன இராணுவ వ్యూහకర్త சன் சூ, தனது காலத்தால் அழியாத படைப்பான போர்க்கலையில், "போரிடாமல் எதிரியை அடக்குவதே போரின் உன்னதக் கலை" என்று குறிப்பிட்டார். இந்த ஆழமான సూத்திரம் உண்மையான போர்க்களத்தைத் தாண்டி, இரத்தக்களரி மற்றும் அழிவின் மூலம் அல்லாமல், உயர்ந்த உத்தி, உளவியல் ஆதிக்கம் மற்றும் இயக்கமற்ற சக்தியின் திறமையான பயன்பாட்டின் மூலம் அடையப்படும் வெற்றியை ஆதரிக்கிறது. மனித, பொருளாதார மற்றும் புவிசார் அரசியல் ரீதியாக வழக்கமான போரின் செலவுகள் பேரழிவு தரும் அளவுக்கு அதிகமாக உள்ள 21 ஆம் நூற்றாண்டில், சன் சூவின் ஞானம் முன்னோடியில்லாத முக்கியத்துவத்தைப் பெற்றுள்ளது. போரின் உன்னதக் கலை என்பது இனி இராணுவ வெற்றியைப் பற்றியது மட்டுமல்ல; இது சூழலை வடிவமைப்பது, எதிரிகளைப் பாதிப்பது மற்றும் இராஜதந்திரம், பொருளாதார ஆளுகை, மூலோபாயத் தடுப்பு மற்றும் தார்மீக வற்புறுத்தலின் ஒரு திறமையான கலவையின் மூலம் தேசிய நோக்கங்களை அடைவதாகும். இந்தக் கொள்கை உலகளாவிய இராஜதந்திரம், நவீன இராணுவக் கோட்பாடுகள் மற்றும் இந்தியாவின் சுதந்திரப் போராட்டத்தை வடிவமைத்த காந்திய இலட்சியங்களிலும் வெளிப்பாட்டைக் காண்கிறது.
சர்வதேச உறவுகளின் துறையில், போரிடாமல் எதிரியை அடக்கும் கலை நவீன இராஜதந்திரம் மற்றும் ஆளுகையின் சாராம்சமாகும். பனிப்போர் இதற்கு ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு: இரண்டு வல்லரசுகளுக்கு இடையேயான ஒரு நீண்டகால உலகளாவிய போராட்டம், பல பதிலிப் போர்கள் இருந்தபோதிலும், தடுப்பு, உளவு, கூட்டணிகள் மற்றும் தீவிரப் பிரச்சாரப் போரின் ஒரு சிக்கலான சதுரங்க ஆட்டத்தின் மூலம் நேரடி, பேரழிவு தரும் மோதலைத் தவிர்த்தது. இன்று, இந்தக் கலை புவி-பொருளாதார ஆளுகையாக உருவெடுத்துள்ளது. நாடுகள் பொருளாதாரக் கருவிகளைத் தங்கள் முதன்மை ஆயுதங்களாகப் பெருகிய முறையில் பயன்படுத்துகின்றன. வர்த்தகத் தடைகள், கட்டணப் போர்கள், முக்கியமான விநியோகச் சங்கிலிகளின் மீதான கட்டுப்பாடு மற்றும் மூலோபாய முதலீடுகள் ஆகியவை ஒரு போட்டியாளரின் பொருளாதாரத்தை பலவீனப்படுத்தவும் கொள்கை மாற்றங்களுக்கு வற்புறுத்தவும் சக்திவாய்ந்த கருவிகளாகும். வர்த்தகம் மற்றும் தொழில்நுட்பப் போர்களால் வகைப்படுத்தப்படும் தற்போதைய அமெரிக்க-சீனப் போட்டி, இந்தப் மாற்றத்திற்கு ஒரு சான்றாகும், இங்கு போர்கள் போர்க்களங்களில் அல்லாமல் இருப்புநிலைக் குறிப்புகள் மற்றும் குழு அறைகளிலேயே நடத்தப்படுகின்றன.
இந்தியாவின் வெளியுறவுக் கொள்கை, குறிப்பாக ఇటీதைய ஆண்டுகளில், இந்தத் தத்துவத்தை பெருகிய முறையில் பிரதிபலிக்கிறது. "மூலோபாய தன்னாட்சியை" ஆதரிப்பதன் மூலம், இந்தியா பூஜ்ஜிய-கூட்டுத்தொகை கூட்டணிகளில் இழுக்கப்படுவதை மறுக்கிறது, இதன் மூலம் பல சக்தித் தொகுதிகளுடன் ஈடுபடுவதற்கான தனது இராஜதந்திர இடத்தை பாதுகாக்கிறது. பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் "இது போரின் சகாப்தம் அல்ல" என்ற கூற்று, இந்தியாவின் உலகளாவிய நிலைப்பாட்டின் ஒரு மூலக்கல்லாக மாறியுள்ளது, உக்ரைன் போன்ற மோதல்களைத் தீர்ப்பதற்கான ஒரே சாத்தியமான பாதையாக உரையாடல் மற்றும் இராஜதந்திரத்தை (சம்வாத் மற்றும் சஹ்யோக்) ஆதரிக்கிறது. ஐ.நா.வில் இந்தியாவின் வாக்களிப்பில் கலந்துகொள்ளாதது விமர்சனங்களை ஈர்த்தாலும், அவை தகவல் தொடர்பு வழிகளைத் திறந்து வைப்பதற்கான ஒரு கொள்கை நிலைப்பாடாக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன, இதன் மூலம் இந்தியாவை ஒரு சாத்தியமான அமைதிப் பேச்சுவார்த்தையாளராகவும், உலகளாவிய தெற்கின் குரலாகவும் நிலைநிறுத்தி, அதன் மூலம் விமர்சனங்களைக் குறைத்து அதன் மென் சக்தியை மேம்படுத்துகிறது.
போரின் தன்மையே மாறிவிட்டது, மறைமுக உத்திகளுக்கான சன் சூவின் விருப்பத்தை ஏற்றுக்கொண்டது. நவீன இராணுவக் கோட்பாடுகள் பெருகிய முறையில் இயக்கமற்ற மற்றும் கலப்பினப் போரில் கவனம் செலுத்துகின்றன. சீனா இந்த பண்டைய ஞானத்தை அதன் "மூன்று போர்த்தந்திரங்களில்" (உளவியல், ஊடகம் மற்றும் சட்டப் போர்கள்) வெளிப்படையாக ஒருங்கிணைத்துள்ளது, நேரடி இராணுவ மோதல் இல்லாமல் மூலோபாய நோக்கங்களை அடைய. "சாம்பல்-மண்டலப் போர்" என்ற கருத்து—வழக்கமான போரின் வரம்பிற்குக் கீழே இருக்கும் நடவடிக்கைகள்—தென் சீனக் கடல் மற்றும் உண்மையான கட்டுப்பாட்டுக் கோட்டில் (LAC) சீனாவின் நடவடிக்கைகளில் காணப்படுவது போல், ஒரு புதிய இயல்பாக மாறியுள்ளது. இந்த மோதல்கள் முக்கியமான உள்கட்டமைப்பின் மீதான இணையத் தாக்குதல்கள், குழப்பத்தை விதைப்பதற்கான தவறான தகவல் பிரச்சாரங்கள் மற்றும் பொருளாதார வற்புறுத்தல் ஆகியவற்றின் மூலம் நடத்தப்படுகின்றன, இவை அனைத்தும் ஒரு எதிரியின் உறுதியையும் திறன்களையும் உள்ளிருந்து பலவீனப்படுத்த வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன.
இந்தச் சவாலைச் சமாளிக்க இந்தியாவின் பதிலும் உருவாகி வருகிறது. ஒருங்கிணைந்த தியேட்டர் கட்டளைகளை நிறுவுதல், இணையம் மற்றும் விண்வெளிப் பாதுகாப்பில் கவனம் செலுத்துதல், மற்றும் பாதுகாப்பில் ஆத்மநிர்பர்தா (தன்னம்பிக்கை) நோக்கிய உந்துதல் அனைத்தும் ஒரு நம்பகமான தடுப்பை உருவாக்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன. ஒரு கவர்ச்சிகரமான முயற்சி, 'திட்டம் உத்பவ்', கௌடில்யரின் அர்த்தசாஸ்திரம் போன்ற நூல்களிலிருந்து இந்தியாவின் சொந்த பண்டைய மூலோபாய ஞானத்தை மீண்டும் கண்டறிய முயல்கிறது, இது சன் சூவின் படைப்பைப் போலவே, ஆளுகை, கூட்டணிகள் மற்றும் உளவுத்துறையை வெளிப்படையான போரை விட உயர்ந்த கருவிகளாக வலியுறுத்துகிறது. கௌடில்யர் வெவ்வேறு கொள்கைகளைப் (சாம, தான, பேத, தண்ட) பயன்படுத்த வாதிட்டார் மற்றும் மென் சக்தி மற்றும் இராஜதந்திரம் தேசிய வலிமையின் முக்கிய கூறுகள் என்று புரிந்து கொண்டார். சர்ஜிக்கல் ஸ்டிரைக்குகள் அல்லது கல்வான் மோதல்களுக்குப் பதிலடியாகக் காணப்படுவது போல், ஆக்கிரமிப்பை எதிர்கொள்ள நேரடி இராணுவ நடவடிக்கை சில சமயங்களில் தவிர்க்க முடியாததாகிவிட்டாலும், அவை பெருகிய முறையில் தடுப்பு நடவடிக்கைகளாக—ஒரு பெரிய, மிகவும் அழிவுகரமான போரைத் தடுக்கும் நோக்கத்தில் உறுதியைக் காட்டும் செயலாக—வடிவமைக்கப்படுகின்றன. சமீபத்திய 'ஆபரேஷன் சிந்துார்' எதிர்கால பயங்கரவாதத் தாக்குதல்களைத் தடுப்பதற்காக ஒரு "அளவிடப்பட்ட, leoleo leo, leo leo" இராணுவ நடவடிக்கையாக விவரிக்கப்பட்டது, பிரதேசத்தைக் கைப்பற்றுவதற்காக அல்ல.
ஆளுகைக்கு அப்பால், இந்தக் கொள்கை இந்தியாவின் சொந்த காலனித்துவ எதிர்ப்புப் போராட்டத்தின் வரலாற்றுடன் ஆழமாக ஒத்திருக்கிறது. மகாத்மா காந்தியின் சத்தியாகிரகத் தத்துவம், ஒருவேளை, போரிடாமல் ஒரு சக்திவாய்ந்த எதிரியை அடக்குவதற்கான மிக ஆழமான நிஜ-உலகப் பயன்பாடாகும். அவர் அகிம்சை, உண்மை மற்றும் சட்ட மறுப்பு ஆகியவற்றை ஆயுதமாக்கி பிரிட்டிஷ் பேரரசின் தார்மீக மற்றும் அரசியல் சட்டபூர்வத்தன்மையைச் சவால் செய்தார். ஒத்துழைப்பை மறுப்பதன் மூலமும், விளைவுகளை மனமுவந்து அனுபவிப்பதன் மூலமும், சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்கள் இந்தியாவை ஆங்கிலேயர்களுக்கு ஆளமுடியாததாகவும் தார்மீக ரீதியாகப் பாதுகாக்க முடியாததாகவும் ஆக்கினர், இதன் மூலம் உலகின் மிக சக்திவாய்ந்த பேரரசை ஒரே ஒரு பெரிய ஆயுதப் புரட்சி இல்லாமல் பின்வாங்கச் செய்தனர். இது "இந்திய மக்களின் இதயங்கள் மற்றும் மனங்களுக்கான" ஒரு மேலாதிக்கப் போராட்டமாக இருந்தது, இது பிரிட்டிஷ் வெல்ல முடியாத தன்மை மற்றும் கருணை மீதான நம்பிக்கையை அழிப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தது.
கடுமையான பலத்தை விட புத்திசாலித்தனத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கும் ஞானம் இந்தியக் கலாச்சாரம் மற்றும் புராணங்களிலும் பொதிந்துள்ளது. விநாயகப் பெருமான் உலகத்தைச் சுற்றி உடல் ரீதியாக ஓடுவதற்குப் பதிலாக, தனது பெற்றோர்—தனது உலகின் ஆதாரம்—சுற்றி வந்து ஒரு தெய்வீகப் போட்டியில் வென்ற கதை இந்த உன்னதக் கலைக்கு ஒரு சக்திவாய்ந்த உருவகமாகும். இது வலிமையின் மீது ஞானத்தின் வெற்றி, வேகத்தின் மீது உத்தியின் வெற்றி.
முடிவில், "போரிடாமல் எதிரியை அடக்குவதே போரின் உன்னதக் கலை" என்பது சக்தி, செல்வாக்கு மற்றும் வெற்றியின் ஒரு முழுமையான தத்துவமாகும். இது உரையாடலின் மூலம் அமைதியை உருவாக்கும் இராஜதந்திரியின் கலை, நம்பகமான வலிமையின் மூலம் ஆக்கிரமிப்பைத் தடுக்கும் વ્યூகவாதியின் கலை, தார்மீக வலிமையின் மூலம் மக்களை வெல்லும் தலைவரின் கலை, மற்றும் ஞானத்தின் மூலம் மோதலை வெல்லும் தனிநபரின் கலை. உலகம் எப்போதும் மோதல்களை எதிர்கொள்ளும் என்றாலும், நாடுகள் தங்கள் இறையாண்மையைப் பலவந்தமாகப் பாதுகாக்கத் தயாராக இருக்க வேண்டும் என்றாலும், அத்தகைய பலம் தேவையற்றதாக மாறும் நிலைமைகளை உருவாக்குவதிலேயே இறுதி வெற்றி உள்ளது. காலநிலை மாற்றம் முதல் பயங்கரவாதம் வரையிலான சிக்கலான சவால்களை எதிர்கொள்ளும் உலகில், இந்த பண்டைய ஞானம் ஒரு நிலையான வெற்றி வடிவத்தை நோக்கி நம்மை வழிநடத்துகிறது—அமைதியைக் கட்டியெழுப்பும், உயிரைப் பாதுகாக்கும், மற்றும் எதிரிகளைப் பங்காளிகளாக மாற்றும் வெற்றி, உண்மையாகவே வசுதைவ குடும்பகம்—உலகம் ஒரு குடும்பம் என்ற இந்திய இலட்சியத்தை உள்ளடக்கியது.
சிந்தனை ஒரு உலகத்தைக் காண்கிறது, ஒன்றைப் படைக்கவும் செய்கிறது
மனித மனம் ஒரு தனித்துவமான உலைக்களமாகும், இது யதார்த்தத்தை உணர்ந்து அதை வடிவமைக்கும் இரட்டைத் திறனைக் கொண்டுள்ளது. "சிந்தனை ஒரு உலகத்தைக் காண்கிறது, ஒன்றைப் படைக்கவும் செய்கிறது" என்ற முதுமொழி இந்த ஆழமான இருமையை உள்ளடக்கியுள்ளது. ஒருபுறம், சிந்தனை என்பது தற்போதுள்ள உலகத்தை நாம் கவனித்து, பகுப்பாய்வு செய்து, புரிந்துகொள்ளும் ஒரு கருவியாகும் - இது அறிவியல், வரலாறு மற்றும் தத்துவத்தின் களமாகும். மறுபுறம், இது ஒரு கட்டிடக் கலைஞரின் வரைபடம், இது கலைப் படைப்புகள், தொழில்நுட்ப அற்புதங்கள் அல்லது புதிய சமூக-அரசியல் ஒழுங்குகள் போன்ற புதிய யதார்த்தங்களைக் கற்பனை செய்து உருவாக்க வல்லது. இந்தக் கட்டுரை, இந்தியாவின் வளமான அறிவுசார், கலாச்சார மற்றும் அரசியல் பின்னணியிலிருந்து எடுத்துக்காட்டுகளைப் பெற்று, நாகரிகத்தின் முன்னேற்றம் இந்த சக்திவாய்ந்த ஒருங்கிணைப்பின் சான்றாகும் என்று வாதிட்டு, ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளராகவும் ஒரு படைப்பாளியாகவும் சிந்தனைக்கு இடையிலான இந்த மாறும் தொடர்பை ஆராயும்.
சிந்தனையின் முதன்மைப் பணி நாம் மரபுரிமையாகப் பெறும் உலகத்தைக் கண்டுபிடித்துப் புரிந்துகொள்வதாகும். இந்தப் புலனுணர்வுத் திறன் அனைத்து அறிவு அமைப்புகளுக்கும் அடித்தளமாக உள்ளது. சாங்கியம் மற்றும் வைசேஷிகம் போன்ற ஆறு பழமையான தத்துவப் பள்ளிகளைக் கொண்ட பண்டைய இந்தியத் தத்துவம், பிரபஞ்சத்தின் உருவாக்கம் முதல் பருப்பொருட்களின் வகைப்பாடு வரை, யதார்த்தத்தின் தன்மையைப் புரிந்துகொள்வதற்கான ஒரு மகத்தான முயற்சியாக இருந்தது. இந்தத் தேடல் நவீன அறிவியலில் பிரதிபலிக்கிறது, அங்கு முறையான சிந்தனையும் அவதானிப்பும் பிரபஞ்சத்தின் மர்மங்களையும் வாழ்வின் அடிப்படைக் கூறுகளையும் அவிழ்க்க அனுமதிக்கின்றன. வரலாற்றாசிரியர்களும், நமது கூட்டு நினைவகத்தை புனரமைப்பதற்காக, அது எவ்வளவு அபூரணமானதாக இருந்தாலும், "கடந்த காலத்திற்கும் நிகழ்காலத்திற்கும் இடையே ஒரு நிலையான உரையாடலை" மேற்கொண்டு, இந்தக் கண்டுபிடிப்புச் செயலில் ஈடுபடுகின்றனர். இதழியல் "உடனடி வரலாற்றை" பதிவு செய்கிறது, நாம் காணும் உலகின் முதல் வரைவை வழங்குகிறது. தேசிய கல்விக் கொள்கை (NEP) 2020 இல் கற்பனை செய்யப்பட்டுள்ள கல்வி, மனப்பாடக் கல்வியைத் தாண்டி உலகின் பகுப்பாய்வுப் புரிதலுக்குச் சென்று, விமர்சன சிந்தனையை வளர்ப்பதன் மூலம் இந்தத் திறனை மேம்படுத்த முயல்கிறது.
இருப்பினும், சிந்தனையின் மிகவும் உருமாற்ற சக்தி புதிய உலகங்களை உருவாக்கும் திறனில் உள்ளது. சிந்தனை உலகத்தைப் பிரதிபலிப்பது மட்டுமல்ல; அது தீவிரமாக புதிய உலகங்களை உருவாக்குகிறது. இது கலை மற்றும் இலக்கியத் துறையில் மிகவும் தெளிவாக விளக்கப்பட்டுள்ளது. சல்மான் ருஷ்டியின் நாவலான விக்டரி சிட்டி, ஒரு குருட்டுக் கவிஞர் தனது வார்த்தைகளால் ஒரு முழு நகரத்தையும் அதன் வரலாற்றையும் உண்மையில் இருப்புக்குக் கொண்டுவருவதை சித்தரித்து, "வார்த்தைகளே ஒரே வெற்றியாளர்கள்" என்பதை சக்திவாய்ந்த முறையில் நிரூபித்து, ஒரு சக்திவாய்ந்த உருவகத்தை வழங்குகிறது. சிந்தனையின் விளைபொருளான புனைகதை, தற்போதைய யதார்த்தங்களை விமர்சிக்கக்கூடிய மற்றும் மாற்று வழிகளை வழங்கக்கூடிய "கற்பனை உலகங்களை" நமக்கு வழங்குகிறது. ஒரு எழுத்தாளரின் கற்பனை, வேற்றுகிரகவாசிகளால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட இந்தியாவின் அறிவியல் புனைகதை போன்ற மாற்று வரலாறுகளையும் கருத்தில் கொள்ளலாம், இதன் மூலம் நம்முடைய உலகத்தைப் பற்றி சிந்திக்க ஒரு புதிய உலகத்தை உருவாக்குகிறது. இந்த படைப்பு உந்துதல் வார்த்தைகளுக்கு மட்டும் அல்ல; இது அனைத்து கலை வடிவங்களுக்கும் நீண்டு, அவற்றை "கலாச்சார பன்முகத்தன்மையின் வெளிப்பாடாகவும்" நமது கூட்டு கற்பனையை வடிவமைக்கும் ஒரு வழியாகவும் பார்க்கிறது.
இந்த படைப்புத் திறன் அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்ப முன்னேற்றத்தின் இயந்திரமாகவும் உள்ளது. சக்கரம் முதல் மைக்ரோசிப் வரை ஒவ்வொரு கண்டுபிடிப்பும் ஒரு சிந்தனையாகத் தொடங்கியது. நம் காலத்தில், செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) ஒரு புதிய உலகத்தை உருவாக்கும் சிந்தனைக்கு இறுதி சான்றாக நிற்கிறது. மனித அறிவிலிருந்து பிறந்த, உருவாக்கும் AI இப்போது எளிய உரைத் தூண்டுதல்களுடன் ஊடகங்கள் முதல் ஆபத்தான தவறான "மாயைகள்" வரை புதிய உள்ளடக்கத்தை உருவாக்க முடியும். தேசிய பசுமை ஹைட்ரஜன் திட்டம், ஒரு குறைக்கடத்தி மையமாக மாறுவதற்கான உந்துதல் மற்றும் ஒரு டிரில்லியன் டாலர் டிஜிட்டல் பொருளாதாரத்தின் பார்வை போன்ற லட்சியத் திட்டங்கள் மூலம் இந்தியா இந்த சிந்தனை-உந்துதல் கண்டுபிடிப்பைப் பயன்படுத்த முயல்கிறது, இவை அனைத்தும் ஒரு புதிய பொருளாதார யதார்த்தத்தை உருவாக்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன.
ஒருவேளை, ஒரு படைப்பாளியாக சிந்தனைக்கான மிகவும் சக்திவாய்ந்த அரங்கம் சமூக-அரசியல் துறையாகும். நாடுகளே கற்பனை செய்யப்பட்ட சமூகங்கள், சக்திவாய்ந்த கருத்துக்களிலிருந்து பிறந்தவை. இந்தியாவின் சுதந்திரப் போராட்டம் ஒரு அரசியல் போர் மட்டுமல்ல, அது சுயராஜ்யம் (தன்னாட்சி), சுதேசி (தன்னம்பிக்கை) மற்றும் ஒரு தனித்துவமான, பன்மைவாத தேசியவாதம் போன்ற சிந்தனைகளால் தூண்டப்பட்ட கருத்துக்களின் போராக இருந்தது. இந்திய அரசியலமைப்பு என்பது இறுதி உருவாக்கப்பட்ட யதார்த்தம், அதன் உருவாக்குநர்களான அம்பேத்கர் மற்றும் நேருவின் "கனவுகளையும் அபிலாஷைகளையும்" ஒரு உறுதியான அரசியல் மற்றும் சமூக ஒழுங்காக மாற்ற முயன்ற ஒரு ஆவணம். மகாத்மா காந்தி, பி.ஆர். அம்பேத்கர், மற்றும் ஜவஹர்லால் நேரு போன்ற தொலைநோக்கு சிந்தனையாளர்களின் எண்ணங்கள் ஒரு புதிய தேசத்திற்கு அடித்தளமாக அமைந்தன, தாராளவாத ஜனநாயகத்தை சமூக நீதியுடன் இணைத்தன. இன்று, ‘வளர்ந்த இந்தியா’ @ 2047 மற்றும் ‘வசுதைவ குடும்பகம்’ ("ஒரே பூமி, ஒரே குடும்பம், ஒரே எதிர்காலம்") போன்ற பெரும் கருத்துக்கள் ஒரு புதிய தேசிய மற்றும் உலகளாவிய யதார்த்தத்தை உருவாக்கும் நோக்கம் கொண்ட சிந்தனைகளாகும், இது முன்னேற்றம் முதலில் கற்பனை செய்யப்பட்டு, பின்னர் உணரப்படுகிறது என்பதைக் காட்டுகிறது.
கண்டுபிடித்தல் மற்றும் உருவாக்குதல் செயல்முறைகள் ஒன்றுக்கொன்று பிரத்தியேகமானவை அல்ல; அவை ஒரு மாறும், சுழற்சி உறவில் உள்ளன. நாம் பிரச்சினைகள் நிறைந்த ஒரு உலகத்தைக் காண்கிறோம், இந்த உணர்வு நம்மை ஒரு சிறந்த உலகத்தை உருவாக்கத் தூண்டுகிறது. காலனித்துவ ஒடுக்குமுறையின் உணர்வு (அநீதியின் உலகத்தைக் கண்டுபிடித்தல்) ஒரு சுதந்திர இந்தியாவின் சிந்தனைக்கு வழிவகுத்தது (ஒரு புதிய அரசியல் அமைப்பை உருவாக்குதல்). சாதி அடிப்படையிலான பாகுபாட்டின் அவதானிப்பு ஜோதிபா பூலே மற்றும் அம்பேத்கர் போன்ற சிந்தனையாளர்களை சமூக சமத்துவத்திற்கான தத்துவங்களையும் இயக்கங்களையும் உருவாக்க வழிவகுத்தது. இதேபோல், காலநிலை நெருக்கடி குறித்த நமது அறிவியல் புரிதல் (ஆபத்தில் உள்ள உலகத்தைக் கண்டுபிடித்தல்) புதிய பசுமை தொழில்நுட்பங்கள் மற்றும் நிலையான வளர்ச்சி மாதிரிகளை உருவாக்குவதை ஊக்குவிக்கிறது. ஒரு ஆராய்ச்சியாளரின் படைப்புத் திறன் இந்தத் தொகுப்பிலேயே உள்ளது: ஒரு சிக்கலைக் கண்டறிய உலகத்தை அவதானித்தல், பின்னர் ஒரு தீர்வைக் கண்டுபிடிக்க கற்பனையைப் பயன்படுத்துதல்.
முடிவில், "சிந்தனை ஒரு உலகத்தைக் காண்கிறது, ஒன்றைப் படைக்கவும் செய்கிறது" என்ற கூற்று மனித நிலையின் ஒரு ஆழமான சுருக்கமாகும். நமது அறிவு நாம் வாழும் பிரபஞ்சத்தைப் புரிந்துகொள்ள, யதார்த்தத்தின் மாணவர்களாக இருக்க அனுமதிக்கிறது. ஆனால் நமது கற்பனை அதன் இணை-படைப்பாளர்களாக இருக்க நமக்கு அதிகாரம் அளிக்கிறது. சிந்தனை உலகத்தைப் பிரதிபலிக்கும் கண்ணாடி மற்றும் அதை வடிவமைக்கும் சுத்தியல் ஆகிய இரண்டும் ஆகும். இந்த இருமை আমাদের উপর ஒரு பெரும் பொறுப்பை சுமத்துகிறது. நாம் வளர்க்கத் தேர்ந்தெடுக்கும் எண்ணங்கள் - அவை பிரிவினை மற்றும் வெறுப்பு அல்லது ஒற்றுமை மற்றும் முன்னேற்றம் - எதிர்கால சந்ததியினருக்காக நாம் உருவாக்கும் உலகங்களைத் தீர்மானிக்கும். இந்தியா தனது நூற்றாண்டை நோக்கிச் செல்லும்போது, ‘வளர்ந்த இந்தியா’ பற்றிய பார்வை ஒரு சக்திவாய்ந்த சிந்தனையாக உள்ளது. அது ஒரு கருத்திலிருந்து ஒரு வாழும் யதார்த்தமாக மாறுவது, ஆக்கப்பூர்வமாக சிந்திப்பதற்கும், தீர்க்கமாகச் செயல்படுவதற்கும், நமது உயர்ந்த அபிலாஷைகளைப் பிரதிபலிக்கும் ஒரு உலகத்தை உருவாக்குவதற்கும் நமது கூட்டுத் திறனைப் பொறுத்தது.
கசப்பான அனுபவங்களின் மூலமே சிறந்த பாடங்கள் கற்கப்படுகின்றன
"அனுபவமே சிறந்த ஆசான்" என்பது ஒரு பழமொழி. வாழ்வில் நாம் பெறும் அனுபவங்கள் இன்பமானவை, துன்பமானவை என இருவகைப்படும். இன்பமான அனுபவங்கள் நமக்கு மகிழ்ச்சியை அளித்தாலும், கசப்பான அனுபவங்களே நமக்கு ஆழ்ந்த, நீடித்த பாடங்களைக் கற்பிக்கின்றன. தோல்வி, இழப்பு, துரோகம், வறுமை போன்ற துன்பகரமான நிகழ்வுகள் நம்மை புடம்போட்ட தங்கமாக மாற்றி, குணத்திலும் அறிவிலும் நம்மை மேம்படுத்துகின்றன. தனிமனித வளர்ச்சிக்கும், சமூக முன்னேற்றத்திற்கும், வரலாற்றுப் படிப்பினைகளுக்கும் இந்தக் கசப்பான அனுபவங்களே பெரும்பாலும் அடித்தளம் அமைக்கின்றன.
தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில், கசப்பான அனுபவங்கள் ஒருவரின் குணநலன்களை வடிவமைப்பதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன. அவை மன உறுதியையும், விடாமுயற்சியையும், பக்குவத்தையும் அளிக்கின்றன. குடிமைப் பணித் தேர்வில் (Civil Services Examination) தோல்வியுறும் ஒரு மாணவர், துவண்டுவிடாமல், தன் தவறுகளிலிருந்து பாடம் கற்றுக்கொண்டு, புதிய உத்வேகத்துடன் மீண்டும் முயற்சிக்கும்போது, அவர் பெறும் பாடம் எந்தப் புத்தகமும் கற்றுத் தராததாகும். வறுமையின் கொடுமையை அனுபவித்த ஒருவர், பணத்தின் மதிப்பையும் மனித நேயத்தின் தேவையையும் ஆழமாக உணர்ந்துகொள்கிறார். சமூகத்தின் தீண்டாமை என்னும் கொடிய அடக்குமுறையைத் தனது இளமைக் காலத்தில் அனுபவித்த டாக்டர் அம்பேத்கர், அந்தக் கசப்பான அனுபவங்களையே தனது கல்விக்கும், சமூக விடுதலைக்கான போராட்டத்திற்கும் உரமாக மாற்றிக்கொண்டார். இத்தகைய அனுபவங்கள் நம் அகந்தையை அழித்து, வாழ்க்கையின் யதார்த்தத்தை உணர்த்தி, பிறர் துன்பத்தில் பங்கெடுக்கும் பக்குவத்தை அளிக்கின்றன.
சமூக அளவில், பெரும் துயரங்களும், நெருக்கடிகளும் புதிய சீர்திருத்தங்களுக்கும், விழிப்புணர்விற்கும் வழிவகுக்கின்றன. ஒரு சமூகம் சந்திக்கும் பேரிடர்கள், அதன் எதிர்காலப் பாதைக்கு வழிகாட்டும் பாடங்களாக அமைகின்றன. கோவிட்-19 பெருந்தொற்று, உலக நாடுகளின் பொது சுகாதாரக் கட்டமைப்பின் பலவீனங்களை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியதுடன், எதிர்காலத்தில் இதுபோன்ற நெருக்கடிகளைச் சமாளிப்பதற்கான அவசியத்தையும் உணர்த்தியது. இந்தியாவில் நிகழும் கள்ளச்சாராய மரணங்கள் (hooch tragedies), மதுவிலக்குக் கொள்கையின் அவசியத்தையும், சட்ட அமலாக்கத்தின் கடுமையையும் சமூகத்திற்குக் கற்பிக்கின்றன. அதேபோல், தேர்வு வினாத்தாள் கசிவுகள் போன்ற அமைப்பு ரீதியான தோல்விகள், லட்சக்கணக்கான இளைஞர்களுக்கு கசப்பான அனுபவமாக அமைந்து, தேர்வு முறைகளில் வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் சீர்திருத்தங்களுக்கான குரல்களை வலுப்பெறச் செய்கின்றன. இத்தகைய கூட்டுத் துயரங்கள், சமூகத்தின் மனசாட்சியைத் தட்டி எழுப்பி, சிறந்த எதிர்காலத்தை நோக்கிய பயணத்திற்குத் தூண்டுகின்றன.
வரலாற்றுப் பார்வையில், நாடுகளும் நாகரிகங்களும் தங்கள் தோல்விகளிலிருந்தும், துயரங்களிலிருந்தும் தான் மகத்தான பாடங்களைக் கற்றுள்ளன. காலனி ஆதிக்கத்தின் கீழ் இந்தியா அனுபவித்த துன்பங்கள், சுதந்திரத்தின் மதிப்பையும், தற்சார்பின் அவசியத்தையும் நமக்குக் கற்பித்தன. 1947-ல் நடந்த பிரிவினையின் கோர வடு, மத நல்லிணக்கத்தின் முக்கியத்துவத்தை இந்தியாவிற்கு உணர்த்தியது. 1962-ல் சீனாவுடனான போரில் ஏற்பட்ட பின்னடைவு, இந்தியாவின் பாதுகாப்பு மற்றும் வெளியுறவுக் கொள்கைகளில் ஒரு பெரும் மாற்றத்திற்கு வித்திட்டது. இந்த வரலாற்றுத் தவறுகளும், கசப்பான நிகழ்வுகளுமே ஒரு தேசத்தின் எதிர்காலப் பயணத்திற்கான வழிகாட்டிகளாக அமைகின்றன.
இருப்பினும், கசப்பான அனுபவங்கள் மட்டுமே அறிவைப் பெறுவதற்கான ஒரே வழியல்ல என்பதையும் நாம் గుర్త வேண்டும். சில சமயங்களில், கடுமையான தோல்விகளும் இழப்புகளும் ஒருவரை மனச்சோர்வுக்கும், விரக்திக்கும் இட்டுச்செல்லக்கூடும். முறையான ஆதரவும், வழிகாட்டுதலும் இல்லாத நிலையில், துன்பங்கள் ஒருவரை உடைத்துவிடக்கூடும். கோட்டா போன்ற பயிற்சி மையங்களில் மாணவர்கள் தற்கொலை செய்துகொள்வது, இந்தக் கசப்பான உண்மையின் சாட்சியாகும். மேலும், கல்வி, நல்ல मार्गदर्शन, பிறரது அனுபவங்கள் மூலமாகவும் நாம் அறிவைப் பெற முடியும். ஒரு புத்திசாலி, தன் அனுபவங்களிலிருந்து மட்டுமல்லாமல், பிறரின் அனுபவங்களிலிருந்தும் பாடம் கற்றுக்கொள்கிறான்.
முடிவாக, இனிமையான தருணங்கள் வாழ்க்கையை வாழத் தகுந்ததாக மாற்றினாலும், கசப்பான அனுபவங்களே வாழ்க்கையை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள உதவுகின்றன. நெருப்பில் புடம்போடப்பட்ட பொன்னைப் போல, துன்பங்களால் சோதிக்கப்பட்ட மனிதனே பக்குவமும், மன உறுதியும் பெறுகிறான். தனிநபராக இருந்தாலும், சமூகமாக இருந்தாலும், நாம் சந்திக்கும் சோதனைகள், நம்மை வலிமையாக்கும் பாடங்களாகும். திருவள்ளுவர் கூறுவது போல, "இடுக்கண் வருங்கால் நகுக அதனை அடுத்தூர்வது அஃதொப்ப தில்." துன்பம் வரும்போது துவண்டுவிடாமல், அதனை ஒரு கற்றல் வாய்ப்பாகக் கருதி, மன உறுதியுடன் எதிர்கொண்டால், நாம் சிறந்த பாடங்களைக் கற்று, வாழ்வில் உயரலாம்.
கலங்கிய குட்டையைத் தெளியவைக்க, அதை அப்படியே விடுவதே சிறந்தது
"பொறுத்தவர் பூமி ஆள்வார்" என்பது தமிழின் தொன்மையான முதுமொழி. பொறுமையின் வலிமையை உணர்த்தும் இந்தச் சிந்தனையின் மற்றொரு வடிவமே, 'கலங்கிய குட்டையைத் தெளியவைக்க, அதை அப்படியே விடுவதே சிறந்தது' என்ற தத்துவமாகும். இது ஒரு நேரடியான பொருளைக் கடந்த, ஆழமான রূপகமாகும். சேറും சகதியுமாக கலங்கியுள்ள நீரை மேலும் கலக்கினால், அது மேலும் அசுத்தமாகுமே தவிர, ஒருபோதும் தெளியாது. ஆனால், அதைத் தன் போக்கில் விட்டுவிட்டால், காலப்போக்கில் சேறு படிந்து, நீர் இயல்பாகவே தெளிவடையும். இதேபோல, மனித வாழ்வில் எழும் சிக்கலான சூழல்களிலும் - அது சர்வதேச உறவுகளாக இருந்தாலும் சரி, சமூக மோதல்களாக இருந்தாலும் சரி, அல்லது அரசியல் நெருக்கடிகளாக இருந்தாலும் சரி - அவசரப்பட்டு ஆக்ரோஷமாகத் தலையிடுவது பிரச்சனையை மேலும் சிக்கலாக்கும். மாறாக, சமயோசிதப் பொறுமை, நிதானமான அணுகுமுறை, மற்றும் காலம் கனியக் காத்திருத்தல் ஆகியவை தெளிவான மற்றும் நீடித்த தீர்வுகளுக்கு வழிவகுக்கும்.
சர்வதேச உறவுகளில், இந்தத் தத்துவத்தின் பயன்பாடு மிக முக்கியமானது. இரு நாடுகளுக்கு இடையே பதற்றம் நிலவும்போது, அவசர ராணுவ நடவடிக்கைகளோ, பகிரங்கக் கண்டனங்களோ நிலைமையை மேலும் மோசமாக்கும். மியான்மரில் நிலவும் நீண்டகால அரசியல் ஸ்திரத்தன்மை இல்லாத சூழலில், இந்தியாவின் அணுகுமுறை இதற்குச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும். பிற நாடுகள் அழுத்தங்களைப் பிரயோகித்தபோதும், இந்தியா "அமைதியான மற்றும் பொறுமையான ராஜதந்திரத்தை" (quiet and patient diplomacy) பின்பற்றுவதே உகந்தது என்று கருதுகிறது. ஏனெனில், முரட்டுத்தனமான தலையீடு, சம்பந்தப்பட்ட தரப்புகளை மேலும் பிடிவாதமாக்கி, இந்தியாவைப் போன்ற அண்டை நாடுகளுக்குப் பெரும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும். இதேபோல், இந்தியாவிற்கும் சீனாவிற்கும் இடையிலான எல்லைப் பிரச்சனை போன்ற சிக்கலான വിഷയങ്ങൾ त्वरितத் தீர்வுகளால் முடிவுக்கு வராது; மாறாக, நீண்டகாலப் பேச்சுவார்த்தைகள் மற்றும் பொறுமையான அணுகுமுறையே தேவை. சமீபத்தில், இந்தியாவிற்கும் கத்தாருக்கும் இடையே ஏற்பட்ட தூதரக ரீதியான சிக்கல், பொதுவெளியில் ஆரவாரமின்றி, அமைதியான முறையில் தீர்க்கப்பட்டது. இது, கலங்கிய நீரை அமைதியாக விடுவதன் மூலம் தெளிவை அடையலாம் என்பதை மீண்டும் உறுதி செய்கிறது.
உள்நாட்டு நிர்வாகத்திலும், அரசியலிலும் இந்தக் கொள்கை பெரும் பங்களிக்கிறது. நிர்வாகச் சிக்கல்களும், அரசியல் நெருக்கடிகளும் ஆரம்பத்தில் குழப்பமும், உணர்ச்சிவயப்பட்ட நிலையிலுமே இருக்கும். தெலங்கானா அரசுப் பணியாளர் தேர்வாணையம் (TSPSC) மற்றும் நீட் (NEET) போன்ற போட்டித் தேர்வுகளில் நடக்கும் வினாத்தாள் கசிவுகள் பெரும் கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்துகின்றன. இந்த "கலங்கிய குட்டையை" அவசரமாகக் கலக்கினால், ஒட்டுமொத்த தேர்வு முறையையும் ரத்து செய்வது போன்ற தீவிர முடிவுகளுக்குச் செல்ல நேரிடலாம். அதற்குப் பதிலாக, சிறப்புப் புலனாய்வுக் குழு (SIT) அல்லது சிபிஐ போன்ற அமைப்புகளை சுதந்திரமாக விசாரணை செய்ய அனுமதிப்பது, குட்டையை அமைதியாக விடுவதற்குச் சமம். இந்த நிதானமான விசாரணை, உண்மைகளை (சேற்றின் துகள்களை) அடியில் படிய வைத்து, உண்மையான குற்றவாளிகளையும், அமைப்பு ரீதியான குறைபாடுகளையும் வெளிக்கொணரும். அதன் பின்னரே, தெலங்கானா அரசு UPSC உடன் ஆலோசித்துத் தேர்வு முறைகளைச் சீரமைப்பது போன்ற தெளிவான நடவடிக்கைகள் எடுக்க முடியும்.
ஆயினும், இந்தப் பழமொழி எல்லாச் சூழ்நிலைகளுக்கும் பொருந்தக்கூடிய ஒரு மந்திரம் அல்ல. சில நேரங்களில், бездействие (бездействие) செய்வது அநீதிக்குத் துணைபோவதாகும். சமூகத்தில் அப்பட்டமான அநீதி, மனித உரிமை மீறல்கள் அல்லது சுற்றுச்சூழல் பேரழிவுகள் நிகழும்போது, காலம் அனைத்தையும் சரிசெய்யும் என்று காத்திருப்பது பிரச்சனையை மேலும் தீவிரப்படுத்தும். கையால் மலம் அள்ளும் கொடுமை (manual scavenging) போன்ற சாதிய வன்கொடுமைகள், காலத்தால் தானாக மறையாது; அவற்றிற்கு வலுவான சட்ட மற்றும் சமூகத் தலையீடுகள் அவசியம். பெண்களை விபச்சாரத்தில் தள்ளும் கொடுமைகள் அல்லது இயற்கைப் பேரிடர்களின் போது бездействие (бездействие) காட்டுவது ஒரு சமூகக் குற்றமாகும்.
சுற்றுச்சூழல் நெருக்கடிகளுக்கும் உடனடியாகத் தீர்வு காண வேண்டும். தொழிற்சாலைக் கழிவுகளால் மாசடையும் ஆறுகள் அல்லது திட்டமிடப்படாத நகரமயமாக்கலால் ஏற்படும் வெள்ளப்பெருக்குகள் தானாகச் சரியாகும் பிரச்சனைகள் அல்ல. போபால் விஷவாயுக் கசிவு போன்ற மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட பேரழிவுகளின் போது, தாமதம் என்பது மரணத்திற்குச் சமம். இத்தகைய சூழல்களில், தலையிடாமல் இருப்பது, கலங்கிய குட்டையை மேலும் விஷமாக்குவதற்கு ஒப்பானது. இலங்கை பொருளாதார நெருக்கடியில் இந்தியா உடனடியாக உதவியதும், சில நேரங்களில் காத்திருப்பு சரியான அணுகுமுறை அல்ல என்பதற்கான சான்றாகும்.
இறுதியாக, 'கலங்கிய குட்டையைத் தெளியவைக்க, அதை அப்படியே விடுவதே சிறந்தது' என்ற தத்துவத்தின் ஞானம், கண்மூடித்தனமான бездействие (бездействие)யில் இல்லை. மாறாக, எப்போது தலையிட வேண்டும், எப்போது பொறுமை காக்க வேண்டும் என்பதைப் பகுத்தறியும் ஞானத்தில் உள்ளது. இது, மூலோபாயப் பொறுமையின் முக்கியத்துவத்தை நமக்குக் கற்றுத்தருகிறது. அது பலவீனத்தின் அடையாளம் அல்ல; தெளிவு பிறக்கக் காத்திருக்கும் துணிச்சலான தேர்வு. சிக்கலான ராஜதந்திர, அரசியல் மற்றும் சமூகப் பிரச்சனைகளில், அவசரப்பட்டு முடிவெடுப்பதை விட, காலத்திற்கும் அமைதிக்கும் இடமளிப்பதே நீடித்த தீர்வுகளைத் தரும். நீர் தெளிவடைவதற்குக் காலம் தேவைப்படுவது போல, பல சிக்கலான பிரச்சனைகள் தீர்வடைவதற்கும் நிதானம் அவசியம். அந்தத் தெளிவு பிறக்க, குட்டையைக் கலக்காமல் இருப்பதே முதல் படி.
ஆண்டுகள் கற்பிப்பதைப் பகல்கள் ஒருபோதும் அறியா
அமெரிக்க மெய்யியலாளர் ரால்ஃப் வால்டோ எமர்சனின் "ஆண்டுகள் கற்பிப்பதைப் பகல்கள் ஒருபோதும் அறியா" என்ற கூற்று, காலப்போக்கில் பெறப்படும் ஞானத்தின் ஆழத்தை உணர்த்துகிறது. அன்றாட வாழ்வில் நாம் சந்திக்கும் நிகழ்வுகள், வெற்றிகள், தோல்விகள் ஆகியவையே 'பகல்கள்' கற்பிக்கும் பாடங்கள். அவை உடனடியானவை, உணர்வுபூர்வமானவை. ஆனால், உண்மையான புரிதலும், மெய்யறிவும் ஒரு நாளின் அனுபவத்தில் விளைவதில்லை. பல ஆண்டுகளின் திரட்சியான பட்டறிவும், காலப்போக்கில் உருவாகும் தொலைநோக்குப் பார்வையுமே 'ஆண்டுகள்' கற்பிக்கும் பாடங்களாகும். இது தனிமனித வளர்ச்சி, பொதுக் கொள்கை உருவாக்கம், சமூகப் பரிணாமம் மற்றும் வரலாற்றின் நெடும் பயணம் என அனைத்திற்கும் பொருந்தும் ஒரு அடிப்படை உண்மையாகும்.
தனிமனித வாழ்வில், அறிவிலிருந்து ஞானத்திற்கான பயணம் ஆண்டுகளின் வழியே அமைகிறது. குடிமைப் பணித் தேர்வுக்குத் தயாராகும் ஒரு மாணவர், முதல் முயற்சியில் தோல்வியுறும் ஒரு பகல், அவருக்குத் துயரத்தைக் கொடுக்கலாம். ஆனால், பல ஆண்டுகள் அவர் மேற்கொள்ளும் தொடர் முயற்சி, விடாமுயற்சி, உத்தி வகுத்தல் மற்றும் மனவுறுதி போன்ற பாடங்களைக் கற்பிக்கிறது. வறுமையின் கொடுமையை பல ஆண்டுகள் அனுபவித்த ஒருவருக்கு, "பணமில்லாததால் யாரும் இறக்கக்கூடாது" என்ற ஆழமான உறுதி பிறக்கிறது. இது ஒரு பகலில் பெற்ற படிப்பினை அல்ல. ஒருவரின் குணம், கணநேர வெற்றிகளால் உருவாவதில்லை, மாறாக, பல ஆண்டுகளின் அனுபவங்களால் செதுக்கப்படுகிறது.
பொதுக் கொள்கை மற்றும் நிர்வாகத் துறையில், இந்தக் கோட்பாடு மிக முக்கியமானது. எந்தவொரு கொள்கையின் உண்மையான தாக்கமும் ஒரு நாளில் தெரிவதில்லை. தேசிய கல்விக் கொள்கை (NEP) 2020, இந்திய இளைஞர்களின் எதிர்காலத்திற்கான ஒரு தொலைநோக்குப் பார்வை. அதன் வெற்றியை அன்றாட நிர்வாக மாற்றங்களைக் கொண்டு மதிப்பிட முடியாது. பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அக்கொள்கை இந்திய மொழிகளை வளர்த்துள்ளதா, விமர்சன சிந்தனையை ஊக்குவித்துள்ளதா, 21 ஆம் நூற்றாண்டின் திறன்களை மாணவர்களுக்கு அளித்துள்ளதா என்பதில்தான் அதன் வெற்றி அடங்கியுள்ளது. இதேபோல், 1991 ஆம் ஆண்டில் தொடங்கப்பட்ட பொருளாதாரச் சீர்திருத்தங்கள், அன்றைய நாட்களில் நிச்சயமற்ற தன்மையை ஏற்படுத்தினாலும், முப்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அவை இந்தியாவை உலகின் வேகமாக வளரும் பொருளாதாரங்களில் ஒன்றாக மாற்றியுள்ளன. பகல்கள் சீர்திருத்தங்களின் கொந்தளிப்பைக் காட்டுகின்றன, ஆனால் ஆண்டுகளே அவற்றின் உருமாற்றும் சக்தியை வெளிப்படுத்துகின்றன.
சமூக மற்றும் வரலாற்றுப் பார்வையில், நீடித்த மாற்றங்கள் ஆண்டுகளின் உழைப்பால் விளைகின்றன. டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர் போன்ற சமூக சீர்திருத்தவாதிகளின் போராட்டம், ஒரு நாளில் வென்றதல்ல. பல நூற்றாண்டுகளாக வேரூன்றிய சாதியப் படிநிலைகளுக்கு எதிராக அவர் நடத்திய வாழ்நாள் போராட்டமே அது. அவர் தன் கல்விப் பயணத்தில் சந்தித்த சவால்கள், பல ஆண்டுகால பொறுமையின் வெளிப்பாடாகும். அதேபோல, இந்திய விடுதலைப் போராட்டம் என்பது ஒரு நாள் நிகழ்வல்ல; அது பல பத்தாண்டுகளின் தியாகத்தால் விளைந்தது. ஜாலியன்வாலா பாக் படுகொலை போன்ற ஒரு நாள் நிகழ்வு, தேசத்தின் மனசாட்சியை உலுக்கினாலும், விடுதலை எனும் இலக்கு பல ஆண்டுகால தொடர் போராட்டத்திற்குப் பிறகே எட்டப்பட்டது. நீடித்த சமூக மாற்றங்கள் ஒரே இரவில் நிகழ்வதில்லை என்பதை வரலாறு நமக்குக் கற்பிக்கிறது.
ஆயினும், 'பகல்களின்' படிப்பினைகளை முழுமையாகப் புறக்கணிப்பது பிழையாகும். ஆண்டுகளின் கட்டமைப்பு பகல்களால் ஆனது. பெருந்தொற்று, இயற்கை சீற்றம் அல்லது போர் போன்ற திடீர் நிகழ்வுகள், மிகக் குறுகிய காலத்தில் விலைமதிப்பற்ற பாடங்களைக் கற்றுத் தருகின்றன. கோவிட்-19 பெருந்தொற்று, சில மாதங்களில் கல்வி மற்றும் சுகாதாரத் துறைகளில் டிஜிட்டல் புரட்சியைக் கொண்டுவந்தது, இது இயல்பான சூழலில் பல ஆண்டுகள் எடுத்திருக்கலாம். ஒரு நாளின் நெருக்கடி, நமது பலவீனங்களை நமக்கு உணர்த்தி, எதிர்காலத்திற்குத் தயாராக நம்மைத் தூண்டுகிறது. இவ்வாறு, பகல்கள் அனுபவங்களைத் தருகின்றன, ஆண்டுகளோ அந்த அனுபவங்களை ஞானமாக மாற்றுகின்றன.
முடிவாக, "ஆண்டுகள் கற்பிப்பதைப் பகல்கள் ஒருபோதும் அறியா" என்ற கூற்று, பொறுமையின் அருமையையும், தொலைநோக்குப் பார்வையின் தேவையையும் நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. அன்றாட நிகழ்வுகள் உடனடி அறிவைத் தந்தாலும், காலத்தின் போக்கில் அந்த அறிவு முதிர்ச்சியடைந்து ஞானமாகிறது. தனிநபராக இருந்தாலும் சரி, சமூகமாக இருந்தாலும் சரி, உண்மையான முன்னேற்றம் என்பது உடனடி லாப நஷ்டங்களில் இல்லை, நீடித்த விளைவுகளிலேயே உள்ளது. வளர்ந்த பாரதம்@2047 என்ற இலக்கு, ஒரு நாளில் அடையும் வெற்றியல்ல; அது பல ஆண்டுகளின் தொடர் முயற்சி, திட்டமிடல் மற்றும் கூட்டு உறுதியின் விளைவாகும். கணநேர வெற்றிகளால் கர்வம் கொள்ளாமலும், உடனடித் தோல்விகளால் துவண்டுவிடாமலும், ஆண்டுகளின் படிப்பினைகளின் ஒளியில் நமது எதிர்காலப் பாதையை வகுப்பதே சிறந்தது.
வாழ்வை ஓர் இலக்காகக் கருதாமல், ஒரு பயணமாகக் காண்பதே சிறந்தது
"பயணம் இலக்கை விட அழகானது" என்ற சிந்தனை, வாழ்வின் ஆழமான உண்மையைப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. "வாழ்வை ஓர் இலக்காகக் கருதாமல், ஒரு பயணமாகக் காண்பதே சிறந்தது" என்ற தத்துவம், இலக்குகளையும் வெற்றிகளையும் மட்டுமே மையமாகக் கொண்ட இன்றைய உலகில், ஒரு மாற்றுப் பார்வையை நமக்கு வழங்குகிறது. வாழ்வின் உண்மையான செழுமை, ஒரு குறிப்பிட்ட இலக்கை அடைவதில் இல்லை; மாறாக, அந்த இலக்கை நோக்கிய பயணத்தில் நாம் கற்கும் பாடங்களிலும், சந்திக்கும் அனுபவங்களிலும், அடையும் வளர்ச்சியிலும்தான் அடங்கியுள்ளது. இந்தப் பார்வை, இந்தியத் தத்துவ மரபுகளில் ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளது. இது ஒரு தனிநபரின் வாழ்க்கைக்கும், ஒரு தேசத்தின் வளர்ச்சிக்கும், அதன் நிர்வாகத்திற்கும் மிக முக்கியமான வழிகாட்டியாக அமைகிறது.
இந்திய மெய்யியலில், வாழ்க்கை ஒரு ஆன்மிகப் பயணமாகவே பார்க்கப்படுகிறது. அதன் இறுதி இலக்கு 'மோட்சம்' என்றாலும், அந்த இலக்கை அடையும் வழிக்கே அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்படுகிறது. தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோட்சம் ஆகிய நான்கு புருஷார்த்தங்களில், முதல் மூன்றும் வழிகளாகவும், கடைசி ஒன்று மட்டுமே முடிவாகவும் கூறப்படுகிறது. இதன் பொருள், வாழ்வின் பெரும்பகுதி தர்மத்தின் பாதையில் நேர்மையாகப் பயணிப்பதேயாகும். பகவத் கீதையின் நிஷ்காம கர்மா தத்துவம், பலனை எதிர்பாராமல் கடமையைச் செய்வதை வலியுறுத்துகிறது. இது, வெற்றி தோல்விகளில் சமநிலையுடன் இருந்து, பயணத்தின் ஒவ்வொரு கணத்தையும் ஏற்றுக்கொள்ள हमें सिखाता है. "தாமரை இலை மேல் தண்ணீர் போல" உலகியல் வாழ்வில் ஈடுபட்டிருந்தாலும், அதில் பற்றுக்கொள்ளாமல் இருப்பதே இப்பயணத்தின் திறவுகோல். இந்த ஆன்மிக ஞானம், வாழ்வின் தரத்தை ನಿರ್ಧರಿಸುವುದು நமது பயணமே தவிர, இலக்கு அல்ல என்பதை உணர்த்துகிறது.
இந்த உருவகம், ஒரு நாட்டின் வளர்ச்சிக்கும் நிர்வாகத்திற்கும் மிகப்பொருத்தமானது. நல்லாட்சி என்பது அடைய வேண்டிய ஓர் இடம் அல்ல; அது ஒரு "முடிவற்ற பயணம்; ஒருமுறை அடையும் இலக்கு அல்ல". "வளர்ந்த பாரதம்@2047" என்பது ஒரு மகத்தான இலக்கு, ஆனால் அதன் உண்மையான வெற்றி, அந்த இலக்கை நோக்கிய பயணத்தின் தன்மையிலேயே உள்ளது. அந்த வளர்ச்சி அனைவரையும் உள்ளடக்கியதா? அது நீடித்த தன்மையுடையதா? அது நம் இளைஞர்களையும் பெண்களையும் வலுப்படுத்துகிறதா? போன்ற கேள்விகளுக்கான பதில்களில்தான் அப்பயணத்தின் வெற்றி அடங்கியுள்ளது. தூய்மை இந்தியா போன்ற தேசியத் திட்டங்களின் நோக்கம், இந்தியாவை 'திறந்தவெளிக் மலம் கழித்தல் அற்ற' நாடாக அறிவிப்பது (இலக்கு) மட்டுமல்ல, சமூகத்தில் தூய்மை குறித்த ஒரு நிரந்தரமான மனமாற்றத்தை ஏற்படுத்துவதே (பயணம்) ஆகும்.
சமூக-அரசியல் தளத்திலும் இந்தப் பயணத்தின் முக்கியத்துவத்தை நாம் காணலாம். ஒரு அரசியல் யாத்திரை, உதாரணமாக பாரத் ஜோடோ யாத்திரை, இந்தத் தத்துவத்தின் நேரடி வடிவமாகும். அதன் நோக்கம், அரசியல் வெற்றியை (இலக்கு) அடைவது என்பதை விட, দেশজুড়ে হেঁটে মানুষের কথা শোনা, அமைதி மற்றும் நல்லிணக்கத்தின் செய்தியைப் பரப்புவதே ஆகும். இங்கே, பயணமே ஒரு செய்தியாக மாறுகிறது, மக்களுடன் সংযোগம் கொள்ளும் செயல்முறையே முதன்மை நோக்கமாகிறது. இது, தேசிய ஒற்றுமை என்பது ஒரு இறுதிப்புள்ளி அல்ல, அது தொடர்ச்சியான உரையாடல் மற்றும் ஈடுபாட்டின் மூலம் கட்டமைக்கப்படும் ஒரு தொடர் பயணம் என்பதைக் காட்டுகிறது.
தனிமனித வாழ்வில், இந்தப் பார்வை நமக்கு நெகிழ்ச்சியையும், சுய வளர்ச்சியையும் அளிக்கிறது. ஒரு UPSC தேர்வாளரின் பயணம் இதற்குச் சிறந்த சான்று. தேர்வில் வெற்றி பெறுவது இலக்கு என்றாலும், பல ஆண்டுக்காலக் கடினமான தயாரிப்புப் பயணம், அறிவு, ஒழுக்கம் மற்றும் மன உறுதியைக் கற்றுக்கொடுக்கிறது. அந்தப் பயணம், முடிவு எதுவாக இருந்தாலும், ஒருவரை சிறந்த மனிதராக மாற்றுகிறது. மூத்த குடிமக்களின் பயணங்கள், இடங்களைப் பார்ப்பதை விட, வாழ்வின் ஒவ்வொரு நாளையும் முழுமையாக வாழ்வதற்கும், வயதுடன் வரும் அச்சத்தை வெல்வதற்கும், புதிய அனுபவங்களைத் தேடுவதற்கும் ஒரு வழியாக அமைகின்றன. வர்ஜீனியா வூல்ஃப் குறிப்பிட்டது போல, வாழ்வின் அர்த்தம் ஒரு "பெரும் வெளிப்பாட்டில்" இல்லை, மாறாக, "இருளில் ஏற்றப்பட்ட தீக்குச்சிகள்" போன்ற அன்றாட அற்புதங்களில்தான் உள்ளது.
இருப்பினும், இலக்குகளின் முக்கியத்துவத்தை முற்றிலுமாகப் புறக்கணிப்பது தவறாகும். இலக்குகள்தான் நமக்கு வழியையும் உத்வேகத்தையும் அளிக்கின்றன. ஒரு கலைஞரின் 25 ஆண்டுகாலக் கனவு, அவரை ஏழு ஆண்டுக்காலம் படைப்புப் பயணத்தில் ஈடுபட வைக்கிறது. எனவே, தத்துவம் இலக்குகளைத் துறக்கச் சொல்லவில்லை; இலக்குகளின் மீதான அதீதப் பற்றினால், பயணத்தின் அழகையும் படிப்பினைகளையும் இழந்துவிட வேண்டாம் என்றே எச்சரிக்கிறது. ஒரு ஆதாரம் கூறுவது போல, "ஒரு முடிவை எடுக்கும்போது, இறுதி விளைவு மட்டுமல்ல, பயணமும் முக்கியம்".
முடிவாக, வாழ்வை ஒரு பயணமாகக் காண்பது, நிகழ்காலத்தை மதிக்கவும், மாற்றங்களை ஏற்றுக்கொள்ளவும், நிச்சயமற்ற தன்மையை எதிர்கொள்ளவும் நம்மைப் பலப்படுத்துகிறது. வாழ்வின் மதிப்பு ஓரிடத்தைச் சென்றடைவதில் இல்லை, மாறாக, அந்தப் பாதையில் உருவாகும் தன்மையில்தான் உள்ளது. கீதையின் ஞானம் முதல், இன்றைய சவால்கள் வரை, இந்தப் பார்வை ஒரு காலத்தால் அழியாத வழிகாட்டியாகும். ஒவ்வொரு முடிவும் ஒரு புதிய தொடக்கத்தின் அறிகுறி என்பதை உணரும்போது, வாழ்வின் போராட்டங்களே, நம் சொர்க்கமாக மாறும்.
மனநிறைவே இயற்கைச் செல்வம்; ஆடம்பரமே செயற்கையான வறுமை.
"போதுமென்ற மனமே பொன் செய்யும் மருந்து" என்ற தமிழ் முதுமொழி, வாழ்வின் ஆழமான பேருண்மையை உணர்த்துகிறது. இந்தச் சிந்தனையின் நவீன வடிவமே, "மனநிறைவே இயற்கைச் செல்வம்; ஆடம்பரமே செயற்கையான வறுமை" என்ற தத்துவமாகும். பொருள்சேர்க்கும் வேட்கையும், நுகர்வுக் கலாச்சாரமும் உச்சத்தில் இருக்கும் இன்றைய காலகட்டத்தில், இந்தத் தத்துவம் செழுமை மற்றும் வறுமை குறித்த நமது பார்வையை மறுபரிசீலனை செய்யத் தூண்டுகிறது. உண்மையான செல்வம், புறப்பொருட்களின் குவியலில் இல்லை, மாறாக, அகத்தில் எழும் மனநிறைவு எனும் இயற்கையான மனநிலையில் உள்ளது. இதற்கு மாறாக, ஆடம்பரத்தின் மீதான தீராத தாகம், எவ்வளவு சொத்துக்கள் இருந்தாலும் தீராத ஒரு செயற்கையான வறுமையை, அதாவது ஒரு மனக்குறைவை உருவாக்குகிறது. இந்தத் தத்துவம், இந்தியச் சிந்தனை மரபுகளில் ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளது மற்றும் தனிமனித நல்வாழ்வு, சமூக நிலைத்தன்மை, மற்றும் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு ஆகியவற்றுக்கு இன்றியமையாத வழிகாட்டியாக அமைகிறது.
இந்தியத் தத்துவ மரபுகள், மனநிறைவை ஒரு இயற்கையான செல்வமாகப் போற்றுகின்றன. சமணம், பௌத்தம் மற்றும் இந்து மதப் பார்வைகளின்படி, உண்மையான வெற்றி என்பது உணவைத் தேடுவதிலோ அல்லது செல்வத்தைச் சேர்ப்பதிலோ இல்லை, மாறாக, பசியையும் பேராசையையும் கடந்து செல்வதில்தான் உள்ளது. செல்வத்தைப் பாதுகாப்பவன் 'வீரன்', ஆனால் செல்வத்தின் தேவையையே கடந்து செல்பவன் 'மகாவீரன்'. இந்த நோக்கு, மனநிறைவை ஒரு செயலற்ற நிலையாகக் கருதாமல், 'தனக்கு đủ' என்ற நிலையிலிருந்து 'பிறருக்குக் கொடுக்க உபரி' என்ற நிலைக்கு இட்டுச் செல்லும் ஒரு உன்னத மனநிலையாகக் கருதுகிறது. இது நிலையான மன அமைதியையும், உண்மையான மகிழ்ச்சியையும் தருகிறது. இந்த "இயற்கைச் செல்வம்" சந்தைச் சக்திகளால் சிதைக்க முடியாதது மற்றும் புற அங்கீகாரத்தைச் சார்ந்தது அல்ல.
இதற்கு நேர்மாறாக, ஆடம்பரத்தின் மீதான வேட்கை ஒரு செயற்கையான வறுமையை உருவாக்குகிறது. ஆடம்பரப் பொருட்களின் நுகர்வு ஒருபோதும் முடிவில்லாத ஆசைகளின் சுழற்சியைத் தூண்டுகிறது. ஒரு விருப்பம் நிறைவேறும்போது, மற்றொன்று முளைக்கிறது. இது, ஒருவரை மனதளவில் நிரந்தரமான பற்றாக்குறை நிலையில் வைத்திருக்கிறது. இந்தச் செயற்கை வறுமை மனதளவில் மட்டுமல்ல, அது சமூக-பொருளாதார மற்றும் சுற்றுச்சூழல் பேரழிவுகளுக்கும் வழிவகுக்கிறது. இது சமத்துவமின்மையை உக்கிரமாக்குகிறது, যেখানে இந்தியாவின் முதல் 1% பணக்காரர்கள் நாட்டின் 40% க்கும் அதிகமான செல்வத்தைக் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள், இது ஒரு "பில்லியனர் ராஜ்ஜியத்தை" உருவாக்குகிறது. ஆடம்பரத்தின் மீதான இந்த மோகம்தான், ஒருபுறம் சிலர் ஆடம்பரத் திருமணங்களுக்காகக் கோடிக்கணக்கில் செலவு செய்ய, மறுபுறம் 74% க்கும் அதிகமான இந்தியர்கள் சத்தான உணவை வாங்க இயலாத அவல நிலைக்குக் காரணம்.
ஆடம்பர நுகர்வால் ஏற்படும் சுற்றுச்சூழல் சீரழிவு, நமது பொதுவான இயற்கைச் செல்வத்தை அழித்து, நம் அனைவரையும் ஏழைகளாக்குகிறது. ஆய்வுகள், சுற்றுச்சூழல் மீது மிகப்பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்துவது "பணக்காரர்களின் ஆடம்பர நுகர்வு" தான் என்று தெளிவாகக் காட்டுகின்றன. சில "பணக்காரர்களின்" வணிக நலன்களுக்காக கிரேட் நிக்கோபாரில் இலட்சக்கணக்கான மரங்களை வெட்டத் திட்டமிடுவது, ஆடம்பரத்திற்காக இயற்கைச் செல்வம் பலியிடப்படுவதற்கான ஒரு கொடூரமான சான்றாகும். இந்த "சிந்தனையற்ற மற்றும் அழிவுகரமான நுகர்வு" (mindless and destructive consumption), 'சுற்றுச்சூழலுக்கான வாழ்க்கை முறை' (LIFE) என்ற கொள்கைக்கு முற்றிலும் எதிரானது.
இந்த இரு பாதைகளுக்கு இடையேயான தேர்வு, இந்தியாவின் வளர்ச்சிக்கான திசையைத் தீர்மானிக்கிறது. 'வளர்ந்த பாரதம்' என்பதன் நோக்கம், ஒரு சிலருக்கு ஆடம்பரமான வாழ்க்கையை உருவாக்குவது மட்டுமல்ல, அனைத்துக் குடிமக்களுக்கும் தரமான வாழ்க்கையையும், நல்வாழ்வையும் உறுதி செய்வதே ஆகும். வளர்ச்சியை "வளர்ச்சி, வளர்ச்சி, வளர்ச்சி" என்ற ஒற்றைப் பரிமாணத்தில் மட்டும் பார்ப்பது, ஏற்றத்தாழ்வுகளை அதிகரித்து, அடித்தட்டு மக்களைப் புறக்கணிக்கிறது. நமது வளர்ச்சி மாதிரி, மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியை மட்டும் மையப்படுத்தாமல், மனிதனை மையப்படுத்திய முன்னேற்றத்தை நோக்கமாகக் கொண்டிருக்க வேண்டும். குடும்ப சேமிப்புகள் குறைந்து, கடன் சுமை அதிகரித்து வரும் ஒரு பொருளாதாரம், வெளிப்புறமாக எவ்வளவு செழிப்பாகத் தெரிந்தாலும், அது உள்ளுக்குள் வறுமையை நோக்கிச் செல்கிறது.
முடிவாக, "மனநிறைவே இயற்கைச் செல்வம், ஆடம்பரமே செயற்கையான வறுமை" என்ற மூதுரை, இன்றைய சமத்துவமற்ற மற்றும் நிலையற்ற உலகிற்கு ஒரு முக்கிய வழிகாட்டியாகும். மனநிறைவு என்பது வற்றாத, உள்ளார்ந்த வளம். அது தனிமனித நல்வாழ்வையும், சமூக நல்லிணக்கத்தையும் வளர்க்கிறது. ஆடம்பரம், அதன் நவீன வடிவத்தில், ஆன்மா, சமூகம் மற்றும் சுற்றுச்சூழலின் வறுமையை உருவாக்கும் ஒரு அழிவு சக்தி. உண்மையான வளமான மற்றும் நிலையான எதிர்காலத்திற்கான பாதை, முடிவில்லாத பொருள் வேட்கையின் செயற்கையான வறுமையிலிருந்து விலகி, மனநிறைவின் இயல்பான, அபரிமிதமான செல்வத்தை நோக்கிச் செல்வதில்தான் உள்ளது.